Λίγο πριν

Ελπίζω, επιζώ
γλώσσα σπασμένη
γλώσσα στη νηνεμία και την τρικυμία
επιθύμησα
να πέσω λέω
σε βαθιά
να λάμνω επάνω σου
να λύσω τα πανιά σου
ξέρεις εσύ πώς να ανοιγόμαστε
σ' ένα ήρεμο απάνεμο
ή και μη ήρεμο
ήτανε ένα ωραίο καλοκαίρι
θυμάσαι
επάνω στα βότσαλα
το κορμί
ως τώρα το θυμάμαι
κι όλα διάφανα
όλα
σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο
ένα πέρασμα στο χρόνο μας
μ' αρέσει να φεύγουμε
είτε ταξίδια
που δεν πήγαμε
είτε και σ' έναν κοντινό ή μακρινό
περίπατο
αν ήσουν εδώ
δεν θα είχα κούραση
συσσωρευμένη
δεν θα άνοιγα τα μάτια
με δυσκολία
θα ήταν ένας ζεστός χειμώνας
κι ένα διάφανο καλοκαίρι
θα κουραζόμασταν
σαν τους καθημερινούς ανθρώπους
θα ζούσαμε σε τόπους άλλους
τρέφοντας αγάπη μεγάλη για τα παιδιά
θα φροντίζαμε για πράγματα μεγάλα
και μικρά
κι άλλοτε θα πέφταμε
σε συλλογή
όπως αυτοί που ξέρουμε
σήμερα  σηκώθηκα
και κοίταξα όπως πάντα
κατά τη θάλασσα
δεν είδα παρά μια θολή
θίνα από καφετιά σκόνη
αν δεν ανοίγουμε δρόμο στη θάλασσα
πώς να αντέξουμε τις ημερήσιες
διαδρομές
επάνω κάτω
στροφή  λεωφόρος
οι ζωές διαπλατύνονται
ανοίγω γκάζι
όχι πιο αργά
σκοτεινιάζει αργά
εννοώ
κατεβαίνοντας το ποτάμι
όλα ξαφνικά με διαπερνούν
όλα είναι τόσο σπαρακτικά απλά
όλα
φανερά ξαφνικά
με διαπερνούν οι άπειρες δυνατότητες
των τυχαίων συνειρμών
ας πούμε: ο ποδηλάτης και η κόρη του
το μπλε χαμόσπιτο
ο πατέρας και το πιτσιρίκι
με το ποδήλατο
θέ μου,
τι ανείπωτηομορφιά
παρατηρώ γύρω μου
παρατηρώ και μέσα μου
έλα, έχω ανάγκη
να γεμίσω
κάθε πόρο μου
μόνο μ' εσένα
μόνο με το δικόσου
άπειροχρόνοδιαστέλλονταςστιγμέςλιγοπριντηνκορύφωση