Εξαπτέρυγα

Διανυκτερεύω
καθεβραδιάδιανύωτοδέρματωνσυνάψεων
κάτω από κάθε επιφάνεια
αναζητώντας
γδέρνω το σώμα με νύχια
αναζητώ στο εσωτερικό του
κλειδιά, χάρτες
ψηλά κρατώντας
τα εξαπτέρυγα του έρωτα
πώς γίνεται αλλιώς
παρά με βέβηλο και λαμπρό πόθο
ω δεν υπάρχει τίποτα σκοτεινό
στην επιθυμία
μόνος το άλγος
οπόνοςπουκεντά
έρχεται-παρέρχεται- παρέλκει
παλεύεις στην αλμυρά επιφάνεια του θέλω
γλείφοντας τις πιο κρυφές γωνίες
όλα τα έσω
και μετά
κραδαίνει ο πόνος
ως επιστήθιος φίλος πουζητάεπίμοναπροσοχή
εστιάζοντας στο σημείο το ένα
όπου
με το μυστήριο, την προσευχή
οι στιγμές του προσκυνήματoς
καταλαμβάνοντας τον χώρο
μόνο με την εξαίσια αφή
απαλά και σκληρά
έντονα και μειλίχια
λείχοντας το άνοιγμα
το νερό και το βάπτισμα
επί των χειλέων
εκεί πίστεψα πάλι
ως νέος βαπτιστής
μαθήτεψα στη λίμνη
χρυσίζοντας οι νέες κόρες σου
με επένθεσαν μέσα στο μέλι τους
αμετάκλητα
πιστεύω
μεταλαβαίνω
και πονάω
μαζί σου