Σκάλες

Καθόμαστε
και μιλάμε για πράγματα
από μέσα
ο χρόνος δουλεύει
σε εναλλαγές
φως, σκιά
έρχεσαι, φεύγεις
ανοίγεις κλείνεις
μένω ν' αποζητώ ό,τι
παίρνεις μαζί σου
κοιτάζοντας
μέσα στα σπίτια
των νυχτερινών ανθρώπων
που κάνουν τα συνηθισμένα πράγματα
για να πηγαίνει η ζωή
παρακάτω
ένα κάδρο,
φωτίζεται στο δωμάτιο
τοπίο, μάλλον ζεστά χρώματα
τίποτα το ιδιαίτερο
ένας ηλικιωμένος στη βεράντα
και παιδιά που παίζουν ακόμα
στη μικρή παιδική χαρά
ίσως να είναι κι αυτή
η ελάχιστη επιθυμία που
μπορεί να ικανοποιείται
να γλιστράω νοερά στον ορίζοντα
όπως σε σένα
όταν είναι καθαρός ουρανός
σημαδεύοντας τη ρόδα
του λούνα παρκ
άλλοτε και στο Φάληρο
ως παιδί
που δεν το χάρηκες
παρά σε διαλείμματα εξόδων
που πιο πολύ θλίψη γεννούσαν
- ακατανόητο ακόμαι και τώρα -
πέρα στο μαζικό πάρκο παιχνιδιού
ένας κόκκινος τροχός της τύχης
 - ή και της μοίρας, μια σκοτεινή πύλη -
πάντα ορατός
απ' το παράθυρό μου
να, εκεί αν στρίψεις νοερά
μια ευθεία
βλέπω τώρα: η αυλή
εδώ τα ρούχα απλωμένα
η πέργκολα με τις γλάστρες
όλα όπως τα ξέρω
όλα όπως τα ζω εδώ
περνούσε ο χρόνος
ο δρόμος κυλούσε
κατεβαίνοντας
είπα θα σταθώ
εδώ στα σκαλιά
ήσουν στ αλήθεια εκεί
η ευτυχία
των απλών πραγμάτων
που μου χαρίζεις κρυφά
εγώ το ξέρω
μα δεν το μαρτυράω
τι λέω
δος  μου απλά
τη ζεστασιά απ'
το άγγιγμά σου
μόνο αυτό
αληθινό
κατεβαίνοντας τις σκάλες
άλλο ένα βράδυ
που θα μιλώ για σένα
βράδυ ζεστό
θα σε κρατώ
γιατί είσαι εδώ