έχεις

Διευρύνομαι
μέσα σ' αυτό το σκοτάδι
\αναζητώντας το όριο
το ακρότατο
όπως όταν παρατηρώ
το πρόσωπο
τις καμπύλες
τα ισχυρά σου σημεία
στον ορίζοντα
και με ήλιο και
με υγρό σύννεφο
νομίζω πως
δεν γίνεται να πάψω ποτέ
να σε σπουδάζω
είναι
[πώς να πω
σαν να εισχωρείς
μέσα στην έννοια την ίδια
αλλά να έχεις και
επίγνωση
αυτής της υπέρβασης
και πάλι
να σηκώνεσαι κάποτε
κάθιδρος
η ατμόσφαιρα
να αιωρείται ως
μια καυτή σφαίρα
και χωρίς σκέψη δεύτερη να
συνδέεσαι στοματικά
ένας παράδοξος λώρος
αυτός που προσφέρεται
ολισθαίνοντας
ως μια καιόμενη στιβάδα
σάρκα φτιαγμένη από
επιθυμία και πάθη ιερά
σου παραδίδομαι
εν σκπήτρω
πνίγε με
στα ίδια τα φιλιά μου
που μου επιστρέφεις πλήρη
πνοής ζωής
κι αντάλλαγμα στον έρωτα
μόνο
ακόμα περισσότερο
ακόμα πλατύτερα
[πιο μακριά
ολοέν ανοίγουμε τα όριά μας
αυτό θέλω
έτσι ποθώ να ζω
πόσα σου χρωστώ
έτσι μ' έχεις
πίσω απ' τη μέση σου
κολλημένο
με τα χέρια ενωμένα
την πνοή μου ζεστή
στο λαιμό σου
θεϊκή
δική μου