Θα μου δείξεις

Περιμένουμε
τα θαλασσινά σήματα
στα πόδια μου κοιμούνται
οι παιδικές αναμνήσεις
ένα θολό απόγευμα
με βαριά συννεφιά που
ανεβαίνεις στο βουνό
με βήμα ανάλαφρο
αδειάζοντας το νου
να πετάξουμε από πάνω μας
αυτά που περιφέρονται
αδέσποτα
να παρεισφρύσω ξανά
σαν υγρό σύννεφο
στην αυλή σου
να εισχωρήσω κάτω
από τα ζεστά σου ρούχα
προσμονή
κι οι μέρες όλο και φορτώνουν
κρύο και πρώιμο σκότος
να περάσω ξανά
απ' το κατώφλι και
να σταθώ στο διάζωμα
στην είσοδο
να με καλοδεχτείς
να μπορώ ακόμα
ν' αφήσω τα παπούτσια
στην είσοδο
και να χωθώ
στον καναπέ
στην αγκαλιά σου
σαν γάτος που τρίβεται
στις γωνίες
κι επίμονα σκαρφαλώνει
σ' απαγορευμένα τοπία
το φεγγάρι πιο γεμάτο
όσο ποτέ δεν θα δούμε
αυτό το ποτέ
που με τρομάζει
τα όνειρα που επίμονα
αγκιστρώνονται
κάτω από το στρώμα
και τις σανίδες
ω, δώσε μου
σώμα επειγόντως
να κοινωνήσω
που δεν αντέχω το κρύο και
λιποψυχώ
το χείλος σου
η ύστατη καταφυγή
προβολή ξανά
είκοσι χρόνια
πίσω μπροστά
τι σημασία
είναι αναλλοίωτο
έχω βάλει ένα
κόκκινο σημείο
στο χρόνο
μειδιώντας
θα μου δείξεις
και πάλι το δρόμο
για να έρθω