Λεπτός μίσχος

νεφοσκέπαστος
ντύμα αμφιβολίας περιβλημένος
μήτε του κόσμου ετούτου
μήτε και αλλουνού'
σπόρος στραβός
γέννας παράταιρης
άσιμος κι αγριμιώτης
περιφερόμενος σε
σταθερή τροχιά
που όλο και χάνει
μία μοίρα
χρόνο με το χρόνο
αποκτώντας συνείδηση
της αναλήθειάς του
αν δεν με έβρισκες
θα κρυβόμουν ακόμα
κάνοντας ασπίδα
το ίδιο το κορμί μου
αυτό που
ξεκλειδώνοντας
μπόρεσα να τραγουδήσω
να πετάξω  πέρα μακριά
απ' τα λιμνάζοντα επιμύθια μου
στιχοβολώντας
με όλα τα μέλη
σε θέση μάχης
να κερδίζω κάθε φορά και
λίγο ακόμα κρυμμένο χρόνο
ας είναι
δεν ξοδεύτηκα άσκοπα
εκ των υστέρων συνείδηση
δεν περιπλανήθηκα ανώφελα
στα πιο σκοτεινά καταγώγια του νου
για μιαν υπέρβαση
για έναν πλήρη οργασμό
με το σώμα να γεμίζει θέλω
και το αρμυρό νερό να κυλάει
μέσα από κάθε ακριβή ρυτίδα
κερδίζοντας μια επίγεια αθανασία
δενθαζούσαεάν
δεντοένιωθαωςτονπιομακρινόνευρώνα
ήκαιτοπιοτοναπεινόκυτταρικοιστό
βλέπεις λοιπόν να πώς
σκέφτομαι και τι συνέχεια
μπορώ να προβάλλομαι
αναγυρίζοντας το μέσα μου έξω
είμαι τόσο φανερά
τρωτός και άτρωτος
διάφανος και γρανιτένιος
ένα κυκλάμινο που
ριζώνει δίπλα σε βράχο
πεισματικά ορθώνοντας
το γλίσχρο μίσχο του
στην κατάφαση
του έκλαμπρα
ηλιοφώτιστου έρωτα!