Ένα βράδυ

Μπορώ να υπομένω

μέρες  χωρίς ήλιο

το κρύο που γύρω μου

σκεπάζει τα γκρίζα πρόσωπα

συνοφρυωμένα

σκατένια και τιποτένια

ξινομούνες υστερικές κυράτσες

παλιάτσους σοβαρούς

κουρδισμένα κουκλάκια

θίασος θλιβερός 

εκεί έξω

κορνάροντας

να καλύψουν το ένα εκατοστό

προς το απόλυτο τίποτα

αγενείς μαλάκες

και ξόανα που στέκουνε

περνάνε βιαστικά το δρόμο

γρήγορα γρήγορα

τρέξε

σε περιμένει ένα σπίτι

που δεν θέλεις

όλα τα πληρώνεις 

και τίποτα δεν θέλεις

ούτε φίλο ούτε σκύλο

γιατί βρεθήκαμε εδώ

πως γίνεται να χωρέσουμε

σ' αυτό

έλα και βγάλε με έξω

έξω από το  χρόνο μου

άνοιξέ μου τα χαρτιά μου

έλα να παίξουμε και πάλι

έλα να με ελευθερώσεις

έτσι μπορώ

τόσα κι άλλα τόσα

τι σημασία έχουν όλα

όλα τ' άλλα

αρκεί να βαδίζεις εδώ

στο κρύο πάτωμα

με τα πόδια γυμνά

να ανεβαίνεις αυτή τη σκάλα

εγώ ακολουθώ

εγώ καταγράφω

κι αποταμιεύω

μέχρι όμως ενός σημείου

μέχρι εκεί που

ανοίγεται το στήθος μου

και πετάγεται νέα και ατίθαση

από μέσα η καρδιά μου

τόσο πολύ μου ταιριάζει

αυτή η ελευθερία

βλέπεις ούτε και γω 

δεν το ξερα

τώρα  όμως

όταν πια μάθεις πώς

όλα να τα υπερβαίνεις

για να ζεις

όταν τα χείλη

και το γλυκό χαμόγελο

υπαινικτικό και πλήρες νοήματος

τι ανόητος

τώρα καταλαβαίνω γιατί

τόσο σφιχτά με κρατούσες

τώρα γνωρίζω 

είμαι ενήμερος, επιτέλους

της ύπαρξης

τώρα γίνομαι ό,τι ποτέ

ήμουν και θα είμαι

ναι 

κράτησέ με

τώρα τα ξέρω όλα

δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο

ξανά θα τα υπομείνω όλα

ζωή μου

που με κέρδισες

ζωή που σου χρωστώ