Βαθιά

Πώς μπορείς να
και με ποιο δικαίωμαδηλαδή
κανείς μας δεν είναι αθώος
μην επικαλείσαι
ο χρόνος στρεβλώνεται
τόσο που καταντά\
μια αφόρητη κοινοτοπία
είμαι ένας κοινός κοινός τόπος
κι ακολουθώ καθημερινώς
τα βήματα που μου υπαγορεύει
η ενήλικη συνείδησή μου

όλα

μέσα

στα

κουτάκια

τους

ωραία

τακτοποιημένα

 και μετά ταχύνεις το βήμα

γκάζι 

λεωφόρος

το πρώιμο σκοτάδι

μέσα στο μυαλό μου

χτυπά αδιάκοπα

το ίδιο παράταιρο ηλεκτρονικό κουδούνι

κάθησε

μην κάθεσαι

στρώσε κάτω την εφημερίδα

να μην πέσουνε τα ψίχουλα

του απόβραδου

χωμένος μέσα

στο ίδιο σου το σώμα

ένα υγρό σύννεφο

πέφτει επάνω μου

σαν

απρόσεκτος διαβάτης

κάποιοι κάθονται στην άκρη

νομίζοντας πως

παρατηρούν

κανείς δεν είναι άμοιρος

χοροεσπερίδα των ασύνδετων αστεριών

ξαπλωμένος στο παγκάκι

ένα σετ δύο τρία

ώσπου 

ώσπου το χρονόμετρο

ο ιχνηλάτης

τα χρόνια

στους ώμους των περαστικών

\κράζοντας νυχτοπούλια

ο κόσμος κλείνεται

πίσω από φωτισμένα τζάμια

στη ζεστή του νάρκη

κι εγώ

καρφώνομαι

στη φωτογραφία σου

μέχρι που να θαμπώσουν όλα

και να τελειώσω

βαθιά κοιτώντας\

στα υγρά σου μάτια