Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα πράγματα

Τα βιβλία που μου δάνεισες
θα ήθελα ν' ανοίξω
ξανά να τα διαβάσω
να μυρίσω ανάμεσα στις σελίδες
να βρω τ' αποτυπώματά σου
ίσως και να το 'χες κάποτε
στο προσκέφαλό σου
ίσως και να χάιδευες απαλά
τις σελίδες
γλιστρώντας το δάχτυλο
στη γλώσσα σου
μπορεί και να
ονειροπολούσες
απλώς διατρέχοντας
τις σελίδες
να το ακουμπήσω επάνω μου
να τριφτώ επάνω
στο χαρτί
να σταλάξω λίγο
από το σώμα μου
έτσι για να σε διαποτίσω
όπως κάνω κατά καιρούς
κρυφά
με τα δικά σου πράγματα
αυτά που δεν λέγονται
τα προσωπικά μας μικρά
κρυμμένα
που δεν λέγονται αλλά
γίνονται
όπως να,
ένα μικρό κομμάτι ύφασμα
που κάποτε φόρεσες
στον καρπό σου
ή ένα δαχτυλίδι πλεχτό
άλλοτε
τα εξαίσια ερωτικά σου
υποδήματα
που τέρψι προσφέρουν
σε λάγνα βλέμματα
και τρυφερά φιλώντας τα
ένα ένα
τα παιχνιδιάρικα δάχτυλα
προανάκρουσμα και
αφετηρία
άλλων ηδονών
αλλά αυτά είπαμε
δεν λέγονται
τα κάνουμε και μετά
τα διπλώνουμε όμορφα
αγαπώντας ως και αυτά
τα μικρά λάφυρα
τα πράγματα που φέρεις
επάνω σου
είσαι εσύ η ίδια
πώς να μην τα λατρεύω
δεν είναι ένα ελάχιστο ύφασμα
ό,τι σε αγγίζει
ό,τι σε αγκαλιάζει
ό,τι σε χαϊδεύει απαλά
ή σε κρατά σφιχτά
όλα
τα θέλω δικά μου
όλα τα κρατώ
μυστικά εδώ






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά