Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα πράγματα

Τα βιβλία που μου δάνεισες
θα ήθελα ν' ανοίξω
ξανά να τα διαβάσω
να μυρίσω ανάμεσα στις σελίδες
να βρω τ' αποτυπώματά σου
ίσως και να το 'χες κάποτε
στο προσκέφαλό σου
ίσως και να χάιδευες απαλά
τις σελίδες
γλιστρώντας το δάχτυλο
στη γλώσσα σου
μπορεί και να
ονειροπολούσες
απλώς διατρέχοντας
τις σελίδες
να το ακουμπήσω επάνω μου
να τριφτώ επάνω
στο χαρτί
να σταλάξω λίγο
από το σώμα μου
έτσι για να σε διαποτίσω
όπως κάνω κατά καιρούς
κρυφά
με τα δικά σου πράγματα
αυτά που δεν λέγονται
τα προσωπικά μας μικρά
κρυμμένα
που δεν λέγονται αλλά
γίνονται
όπως να,
ένα μικρό κομμάτι ύφασμα
που κάποτε φόρεσες
στον καρπό σου
ή ένα δαχτυλίδι πλεχτό
άλλοτε
τα εξαίσια ερωτικά σου
υποδήματα
που τέρψι προσφέρουν
σε λάγνα βλέμματα
και τρυφερά φιλώντας τα
ένα ένα
τα παιχνιδιάρικα δάχτυλα
προανάκρουσμα και
αφετηρία
άλλων ηδονών
αλλά αυτά είπαμε
δεν λέγονται
τα κάνουμε και μετά
τα διπλώνουμε όμορφα
αγαπώντας ως και αυτά
τα μικρά λάφυρα
τα πράγματα που φέρεις
επάνω σου
είσαι εσύ η ίδια
πώς να μην τα λατρεύω
δεν είναι ένα ελάχιστο ύφασμα
ό,τι σε αγγίζει
ό,τι σε αγκαλιάζει
ό,τι σε χαϊδεύει απαλά
ή σε κρατά σφιχτά
όλα
τα θέλω δικά μου
όλα τα κρατώ
μυστικά εδώ






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά