Σταγόνες

Ο χρόνος είναι μοναξιά
μια στάσιμη λίμνη πάνω από
παγωμένα βότσαλα
ένα κρεβάτι που
ξαναστρώνεται για να
υποδεχτεί
τον έρωτα ή
το θάνατο
κάτω από τον πεύκο
οι σταγόνες της βροχής
ένα ρυάκι από ψυχές
παρασυρμένες στις
νεροσυρμές
βραδιάζει πριν
γίνει βράδυ
πισωπατώντας λέω
- προσπαθώ να θυμηθώ-
τα λόγια
ως αφορμή για
πέντε λεπτά στοχασχό επάνω στα
είκοσι τελευταία χρόνια
ένα ρυάκι που
παρασέρνει όλα αυτά
δεν μπορώ να
στέκομαι απέναντι
τα προηγούμενα μαραμένα άνθη
το νερό που έχει μαυρίσει
ο χρόνος
μαυρίζει το νερό
κι αποκαθαίρει τη μνήμη
κάτω από τις χοντρές
σταγόνες
μέσα μου κυλάνε
μουσκεύοντας λεπτά
και χρόνια πολλά
θέλω να πω στα παιδιά μου
θέλω να σου πω ότι
να, τα καταφέρνουμε
τα καταφέρνω
μάνα
μη με περιμένεις
θα πρέπει να
στρώσω το τραπέζι μόνος μου
να μαζέψω και να πλύνω
να προχωρήσω προς τα μέσα
για να μπορώ να
κοιτάζω έξω
να σε βλέπω στα μάτια και
να με ανασκάπτεις
γλυκαίνοντας τα λεπτά
κάνοντας ισχνά τα διαστήματα
παίρνοντάς με σαν ανάσα
μαθαίνοντάς μου
το ένα
το τώρα
δίνοντας μου
ό,τι πιο δικό μου
που ξέρεις
από πάντα