Απογευματινός ήλιος

Το τελευταίο λίκνο
μιας ημέρας
των ημερών
πόσο αδιάφοροι
μπορεί να γίνονται οι άνθρωποι
όταν
μόνο η ανάγκη
κι η συντήρηση
ορίζουν το είναι
και τα λεπτά χρώματα
του δειλινού
αποσυντίθενται μέσα
στα βάρβαρα χνώτα
των ανοίκειων σαλτιμπάγκων
ίσως όλοι μας
να έχουμε υπάρξει
άλλος λίγο άλλος πολύ
αυτό το αδιαφοροποίητο
αδιάφορο συναγέλασμα
όμως εάν
εάν ξυπνάς ένα απόγευμα
και στο στόμα κυριαρχεί ακόμα
η επίγευση του έρωτα
που επέρχεται
όταν
από την άκρη του κορμιού
ως την εσχατιά  του
το λάγνο χέρι σίγουρα
επάνω σου
αρύεται σιτάρι και μέλι
κι όλα θεέ μου'
αντανακλούν μπροστά
στα κλειστά μάτια μου
είμαι πιο ζωντανός
από ζωντανός
εσύ με φέρνεις εδώ
με πηγαίνεις μετά
στην άμμο
στις επίμονες κρυμμένες
ηλιαχτίδες
στα συννεφιασμένα τέλεια
απογεύματα
συμπλέκοντας όνειρα
και μέλη
γοργά κι αργά
γλυκά και βασανιστικά
με τη σκέψη μου
είμαι τώρα δα
έφιππος
με τη σάρκινη πανοπλία μου
να πάμε πιο πέρα
και πιο πάνω
με μια ανάσα
να ξεπεράσουμε και τα τελευταία
άκρα
κρατώ τώρα
στα χέρια μου
τον υπέρτατο πειρασμό
που μου προσφέρεις
ιερά και μυστικά
και σαν ιέρεια μυώντας με
όλο και πιο βαθιά'
στα έσχατα μυστήρια
κι έπειτα σηκώνομαι
ζαλισμένος ακόμα
από τη μέθη
να πιω  και πάλι
γυναίκα
δος μου το ποτήρι
ξέχειλο
που καίγονται τα χείλη μου
κι όσο πίνω
τόσο περισσότερο
διψώ για σένα