Ολονύχτια

Κι ως έρχεται κατά κύματα
εκεί που δεν το περιμένω
αποκαλύπτοντας νέες
απτές ηδονές
σχεδόν επίπονα
μένος επιτακτικό
περασμένα μεσάνυχτα
διατρέχοντας το διάμεσο
της νυκτός
ω, δεν είναι κι όμως είναι
γυρνώντας ξανά
στην παραλία
εκεί που
όλα να αποκαλύπτονταν
μέσα σ' ένα φως
διαγαύζουσα παλίρροια
έξαψη που ποτέ
δεν απολείπεις
στα παραπήγματα ξεχασμένα
πίσω από τους πάγκους
άλλοτε με θόρυβο
περισσή ανοησία του πλήθους
δεν με νοιάζει
δεν βλέπει κανείς
το θεϊκό αγκάλιασμα
παίρνοντας σάρκα
από τη σάρκα σου
ανεπιτήδευτη και απρόσμενη
πέρα για πέρα αληθινά
πώς να το αντέξω
πώς να ξεπεράσω
το σημάδι που επάνω μου
εφάπτεται με τα χείλη
έφιππος και άνακτας
στο λαμπρό του ήλιου
απαύγασμα
ό,τι έχω μου εκβάλλεις
καταλύεις με
και καταλύομαι εντός
με τη σκέψη μου
δεν χρειάζεται να πάω
[πουθενά
δεν σε αναζητώ
παρά μόνο παντού
όπου επέρχεσαι
κατά κύματα
ήταν λοιπόν όνειρο
όχι
δεν είχε σκιές
είχε σάρκα
καυτό μεσημέρι
νεφοσκεπή μου όνειρα
ζωντανός απόθεσα
στο ζεστό περίκλειστο
το ελιξήριο
έτσι
για να θαυμάζεσαι
να θαμίζεσαι
και να καλπάζεις
ολονύχτια
κι εξαίσια ενήμερη
του πόθου μου