Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όλος

Υπό το ελλοχεύον μου βλέμμα
ανίσταται
αντίστιξης σωμάτων
καμμία αναβολή
στο όνειρο
στις αμμουδερές εκτάσεις
σταματήσαμε στο περίπτερο
για τσιγάρα
διασχίζοντας το όνειρο
με τη μοτοσυκλέτα
θα σε διανύσω
άπειρες φορές
και με τη βροχή
και με το φως
αντηχώντας μέσα στο δωμάτιο
η γάτα κουλουριάζεται
αναπαυμένη στον έρωτα
βρίσκει μια θέση
ανεβαίνουμε διασχίζοντας
τον άμμο
με γυμνά πέλματα
εφάπτοντας επάνω μου
το λαγαρό υμέναιο
απόψε αναμετρώμαι
με την ανάμνηση
καιροφυλακτώντας το χρόνο
κρατώντας μια στιβαρή
ισορροπία
έχοντας την επίγνωση
πλήρης αισθήσεων ενήμερος
στην εύπλοιά σου
ευδοκιμούν όλα μου
τα άλογα σήματα
τώρα απλώς
φιλτράροντας
τον αχνό που
περιφέρεται γύρω μου ενόσω
κρύα νύχτα
έλα να
κάνουμε άλλο ένα
άλμα στο άχρονο
ζώντας ήδη όσα
μελλούμενα και των ημερών μας
αυτά εγχαράσσονται
ξέρεις
χωρίς ειδοποίηση
χωρίς να ρωτούν
όλα είναι σώμα
ζεστά
και υγρά αποτυπώματα
εμπιστεύσου την αφή
αφήνομαι ολοκληρωτικά
διάγω εντός
και γίνομαι ένας
και όλος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα