Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όλος

Υπό το ελλοχεύον μου βλέμμα
ανίσταται
αντίστιξης σωμάτων
καμμία αναβολή
στο όνειρο
στις αμμουδερές εκτάσεις
σταματήσαμε στο περίπτερο
για τσιγάρα
διασχίζοντας το όνειρο
με τη μοτοσυκλέτα
θα σε διανύσω
άπειρες φορές
και με τη βροχή
και με το φως
αντηχώντας μέσα στο δωμάτιο
η γάτα κουλουριάζεται
αναπαυμένη στον έρωτα
βρίσκει μια θέση
ανεβαίνουμε διασχίζοντας
τον άμμο
με γυμνά πέλματα
εφάπτοντας επάνω μου
το λαγαρό υμέναιο
απόψε αναμετρώμαι
με την ανάμνηση
καιροφυλακτώντας το χρόνο
κρατώντας μια στιβαρή
ισορροπία
έχοντας την επίγνωση
πλήρης αισθήσεων ενήμερος
στην εύπλοιά σου
ευδοκιμούν όλα μου
τα άλογα σήματα
τώρα απλώς
φιλτράροντας
τον αχνό που
περιφέρεται γύρω μου ενόσω
κρύα νύχτα
έλα να
κάνουμε άλλο ένα
άλμα στο άχρονο
ζώντας ήδη όσα
μελλούμενα και των ημερών μας
αυτά εγχαράσσονται
ξέρεις
χωρίς ειδοποίηση
χωρίς να ρωτούν
όλα είναι σώμα
ζεστά
και υγρά αποτυπώματα
εμπιστεύσου την αφή
αφήνομαι ολοκληρωτικά
διάγω εντός
και γίνομαι ένας
και όλος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά