Μικρά

Δεν μπορώ να είμαι παρά

ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο

ίδια απαράλλαχτο σαν

το ψιλόβροχο

που ενοχλητικά εισχωρεί

παντού 

σαν την υγρασία που ποτίζει

ακάθεκτα

κάθε μικρή ή μεγάλη

επιφάνεια

ένα διαρκές ελαφρύ

μαστίγωμα

στα μάτια

ο πόνος στις κλειδώσεις

το σώμα που δύσκολα

ανταποκρίνεται

χρόνο με το χρόνο

τα παιδιά έτρεχαν έξω

στη βροχή

όλοι ακολουθούσαμε

έναν δικό μας κρυφό ρυθμό

ο καθένας ξέχωρα

τα χιλιόμετρα είναι το πεδίο που

ξεδιπλώνονται σκέψεις

είτε το θέλεις είτε όχι

έρχεται μετά

σαν γλιστερό τεραίν

η αμφιβολία

θα τη βγάλεις την ανηφόρα

η θέληση φουσκώνει τα πνευμόνια

κι ανεβαίνεις ανεβαίνεις

περισσότερο

όλο και πιο γρήγορα

για να φτάσεις σε ένα

ομαλό πεδίο

κάνοντας πράγματα

καθημερινά και τετριμμένα

που ίσως να μην είναι και

τόσο τετριμμένα τελικά

χαζά, ξέρεις

σαν τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ

όταν ήσουν μικρός

- σαν να ήταν η προηγούμενη στροφή - 

ήταν η  ιεροτελεστία 

της Πέμπτης

σχεδόν ευλαβικά τηρούμενη

πάντοτε το ίδιο δρομολόγιο

σχεδόν οι ίδιες κινήσεις

είναι η διάρκεια μια

αλληλουχία σίγουρων βημάτων

η αγάπη βρίσκεται κάτω

από τα ψώνια που βάζεις στο καλάθι

στο χάζεμα των βιτρίνων

στο άσκοπο περιδιάβασμα

σχολιάζοντας τους άγνωστους 

περαστικούς

στην επιλογή της

οδοντόκρεμας

στο ξόδεμα του περιττού

στα χαζογελάκια

και στα μικρά αγγίγματα

πηγαίνοντας μια μικρή

επαναλαμβανόμενη βόλτα

δεν είναι αναγκαία  τα

μακρινά ταξίδια

πίστεψέ με

όλα θα τα βρούμε εδώ

μετά θα τα

τακτοποιήσουμε στα ράφια

θ' απλώσουμε τα σεντόνια μας

στον ήλιο

και θα

αντικρίζουμε το φως

ο ένας στα μάτια του άλλου

αγκαλιασμένοι
όσο πιο σφιχτά γίνεται

Υπέροχα, αιώνια σκοτεινός, πρωτοπόρος ακόμα και τώρα....