Sanctus

Εμμονή μου
δεν ξέρω πώς γίνεται
δεν έρχεται ύπνος
ή συγκέντρωση
στη δουλειά
στο δρόμο
οι χυμοί αναβλύζουν
η σάρκα μαίνεται
δεν είναι όμως'
μόνο της σαρκός
διαρκής, διακαής
επίμονο φάσμα
εντός και παρόν
φαίνεσθαι
και είναι
σαν μια έντονη
επίκληση
αυτό είναι το φως
αυτό είναι το σκοτάδι
αιχμαλωτίζοντας
μέσα σε μια έκλαμψη φωτός
ένα διαρκές παρόν
τα χείλη αχ τα χείλη
η κάτω γραμμή
διαγράφοντας εναργώς
τις διαρκείς, νέες και παλιές
και αιώνιες ηδονές
πέρα και έξω
από κάθε περιχαράκωση
το άδυτο και ιερό
που μόνο εσύ
γυναίκα
δύνασαι
κι έχεις τη χάρη
να είσαι αυτό
που εγώ προσπαθώ
απλώς
να εισέλθω
στην περίμετρό του
ιερή Μαγδαληνή
στο αέναο ξαναβίωμα
πουτάνα αγία
πώς να διαρκέσω
εγώ πεπερασμένος
άλλη μια ζωή
τουλάχιστον
χρωστώ
στη λατρεία σου