Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πάρε με

Φαίνεται πως
οι άνθρωποι
διαχρονικά
μισούν τον έρωτα
δεν κατανοούν
τι γίνεται και
ο σκοπός 
αλλάζει
οι προτερα,ιότητες
καταλύονται
μπροστά στο ένα
λοιδωρήστε λοιπόν
χλευάστε ακόμα
θα παραμείνουμε
ακατανόητοι
κι ανεξιχνίαστοι
τώρα, δε,
με πιάνει 
μια παρόρμηση
έχοντας πετάξει
κάθε ρούχο
να βγω έξω 
στη βεράντα
δηλώνοντας πως
δεν χρωστώ
παρά μόνο στον έρωτά μου
δεν μπορώ
κι ούτε θέλω
να αγγίζω 
αυτό το σώμα
δεν μου ανήκει 
δεν έχω δικαίωμα επάνω του
μόνο τα χέρια σου
μόνο αυτά 
πρέπει να 
με περιβάλλουν
πιο πολύ
απ' ό,τι ξέρω, έχω, γνωρίζω
απαγορεύω κάθε αίσθηση'
δικήμου 
έξω και ξέχωρα 
απ' το δικό σου δικαίωμα
στο σώμα 
και την ψυχή μου
δεν θα υπάρχω πλέον
διαμεσολαβούμενος
μόνο επειδή εσύ
κατέχεις τα πάντα
μόνο εσύ
θα ορίζεις
τώρα μόνο
θέλω να πιω
και πάλι να πιω
και να ξυπνήσω
σ' έναν κόσμο
που να ορίζεται
στον έρωτα
στο πάλεμα των σωμάτων
στον διακαή πόθο
των ασίγαστων
παρορμήσεων
είμαστε ακόμα
εν ζωή΄
με πάθος
έλλειψη'
πόνο
ορμή
κορμί
ακτή
θάλασσα
πάρε με
πριν ξημερώσει



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά