Πνοή

Έχω ένα παράθυρο ανοιχτό
καλοκαίρι και χειμώνα
απλώνω το γέλιο μου στον ήλιο
φιλώ τρυφερά
στα μάτια
μ' αρέσεις
όπως περνάς ανάερα
στο αβέβαιο λίκνισμα των τακουνιών
και το σταθερό τάνυσμα
των δακτύλων
πόσα μπορεί κανείς
να αποδώσει
στον έρωτα
να είναι πάντα τα χείλη
ποθητά
στη γλώσσα
όλη η ουσία σου
ποιος είναι τρελός
να μην χυθεί ολόκληρος
να μην ξεδιψάσει
πετώντας χάμω
το ρούχο της αμφιβολίας
χωρίς περιττά
γυρίσματα και πόζες
μου ταιριάζεις
μα δεν σ' αγαπώ μόνο γι' αυτό
ανοίγω όλα τα δώρα σου
περιφέρομαι γυμνός στο δρόμο
περιμένω
σε περιμένω
ξέρω πως θα σε δω
όσο κι αν ξέρω
τόσο κι άλλο τόσο
το λαχταρώ
δεν καμώνεται ο έρωτας
με λόγια
να σε αρπάξω
να σε βάλω
μέσα μου ολόκληρη
ξέρεις πως
μεγαλώνοντας
ποτέ δεν κουράζεσαι
όταν το σώμα
και το αίμα σου μοιράζεσαι
όπως το θέλεις
αν δεν σε βλέπω
τίποτα δεν μου ανήκει
αν δεν σε νιώθω

γκρεμίζομαι στο χάος

γίνομαι πάλι 

ένας ασήμαντος

σκόνη που παρασέρνεται

στον  αέρα και τη βροχή

είμαι ό,τι καθαρό φέρνεις 

στην στιλπνή σου επιφάνεια

ό,τι κουραστικά

επαναλαμβάνω

ανακυκλώνοντας

αναγεννιέμαι 

στα χέρια σου

σμίλεψέ  με

θα γίνω το σχήμα σου

να σε χωρέσω

ο χρόνος σου

να σε χορτάσω

ο λόγος σου

να σου μιλήσω

η αφή σου

να σε γλυκάνω

τα γυμνά σου πέλματα

να περπατήσεις

επάνω μου να ενωθείς

η αναμονή 

κι η εκπλήρωση

λύτρωση, 

πόνος, 

πόθος

πνοή σου

Εγώ με τις εμμονές μου κι ο Μόμπις με τις υπέροχες δικές του....