Δικά μου

Δεν ξέρω τι διάολο
χάνω τον ειρμό
ο πανικός προ των πυλών
δεν αναγνωρίζω
θα ήθελα να γιορτάζω
με τρομάζει
που πρέπει
να κοιτώ μέσα στον πυθμένα
κάθε βράδυ
αγγίζω τις ίδιες μου
τις παραισθήσεις
φοβάμαι τη μαύρη τρύπα
του εαυτού
δεν ξέρω πώς
να συμφιλιωθώ
το θηρίο μέσα
μου φαίνεται σαν
να στέκεσαι  κάπου
παραπέρα
και παραπάνω
με βάζεις να κοιτάω προς τα έξω
και γω γκρεμίζομαι προς τα μέσα
που ακούστηκε
μισόν αιώνα
να ζητώ τρυφερές θωπείες
με ωραία λόγια
κι αναλγητικές αγκαλιές
 - μα δεν ζητάω κάτι άλλο
 - όχι ζητάς
απαιτείς, με περιφρονείς
κλείνεις τα αυτιά και τα μάτια
δεν βλέπεις
ξεχνάς συνέχεια
πόσα πρέπει να υπερβώ
 - αλήθεια δεν ξεχνώ
κάποιες φορές είναι πιο δύσκολα
άλλοτε όλα εντάξει
 - δεν είπα εγώ εν τάξει
ξέρω πολύ καλά
δεν είμαι σίδερο
με υπερβαίνουν κι εμένα
συνθλίβομαι, γελώ, μελαγχολώ
κλαίω γελώντας
παραπατώ τρέχοντας
 - να, αυτό πάλι επανέρχομαι
αυτό το σίγουρο πάτημά σου
ας είχα μόνο
 - εγώ σου δίνω την ψυχή μου
 και τρέχω να προφτάσω
το χρόνο μου
το χρόνο σου
εχθές έβγαλα
τα παπούτσια
και περπάτησα προς το σπίτι
βρήκα τα δικά σου πατήματα
και τα έκανα δικά μου...