Μήνυμα

Αφόπλισέ με
πάρε με στο χέρι σου
κρατώντας γερά
ένστικτο
διψώντας
κλίνοντας ελάχιστα
στο ηδονοβλεπτικό
παρατηρητήριο
επιβλέποντας
όσο είναι δυνατόν
το συντελούμενο
απομυζώντας ζωικό
λαμπρότατα
στο φως
διαυγάζοντας ό,τι
εκατομμύρια διατριβές
ποτέ
δεν θα μπορέσουν
στο ελάχιστο
περιττή
και άχρηστη κάθε
περιγραφή
περίβλεπτη, περήφανη
στην πηγή άμεσα
ποιος δίνει
και ποιος παίρνει
φτάνοντας στο απώτερο
λίγο πριν
στο σημείο που
και πάλι πίσω
βασανίζοντας
νου, κενό και πλήρες
στο όριό σου
και χωρίς
κανένα
καταργώντας
κάθε ενδιάμεσο
απόλυτα σώμα και ψυχή
παραδομένος
και με τα δάχτυλα στο μαύρο
όπως ταιριάζει
στίλβοντας και σκοτεινά
και ερεβώδη
γαλαξιακούς στροβιλισμούς
έντεχνα στο ρυθμό σου
πάλλοντας και σφύζον
διάνοιξέ μου
κάθε φλέβα
απόκρυψέ με
και βγάλε με ξανά
καθαγιασμένο
θέλω να σε φιλώ
να γεύομαι
εμένα σ εσένα
και πάλι να με βυθίζεις
βλέποντας
να απορώ
πώς γίνεται
έτσι να μεταμορφώνεται
το άλλο πρόσωπο
ο λόγος
κάθε στάση καθημερινή
ομιλίες και εικόνες
του κόσμου
σ' εκείνο
το τερπνό
κολαστήριο
ποθητή τιμωρία
και λυτρώσή μου