Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διαπιστευτήρια

Το καλύτερο
το πιο ποθητό
ταξίδι
είναι αυτό
που καιρό τώρα'
περιμένεις
ετοιμάζοντας μεθοδικά
αποσκευές
συσκευάζοντας
το χρόνο
σε ατομικές κάψουλες
πέφτεις στο κρεβάτι
και ταξιδεύεις
χίλια χιλιόμετρα
επιθυμίες
προβολή στο ταβάνι
απ' τη μισάνοιχτη
πόρτα
ο απογευματινός ήλιος
εισβάλλει
σαντρελήεπιθυμίαστοσώμα
ακροποδητί
στην κουζίνα
ψυγείο, μπουκάλι
πίνω κατευθείαν
οι συνήθεις
μοναχικοί άνθρωποι
ξενυχτούν
οι αποπάνω δεν ακούγονταιπια
ούτε και πνιχτοί
αναστεναγμοί στο ισόγειο
τώρα στεγνώνουν γρήγορα
τα υγρά εσώρουχα
εξανεμίζοντας το παράφορο άρωμα
όμως αυτό κρυφίως
και επιμόνως
εισχωρεί
διαχέεται σε όλη την έκταση
που καταλαμβάνω
με τη σκέψη μου
απόλυτα συντονισμένη
χωρίς καμία κίνηση
συγκέντρωση όλης της ουσίας
συμπύκνωση στο κέντρο
φωτογραφία, εικόνα
εστίαση
λεπτομέρειες
ένας τόνος πιο σκούρο
το δέρμα,
τα δάχτυλα αγγίζουν
το στόμα θυλακώνει
όλα θολά
όλα μακρυσμένα
έρχομαι φεύγω
τανύζω, συσπειρώνω
ξανά
καταθέτωντας
τα διάπυρα
διαπιστευτήρια
του πόθου σου




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά