Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διαπιστευτήρια

Το καλύτερο
το πιο ποθητό
ταξίδι
είναι αυτό
που καιρό τώρα'
περιμένεις
ετοιμάζοντας μεθοδικά
αποσκευές
συσκευάζοντας
το χρόνο
σε ατομικές κάψουλες
πέφτεις στο κρεβάτι
και ταξιδεύεις
χίλια χιλιόμετρα
επιθυμίες
προβολή στο ταβάνι
απ' τη μισάνοιχτη
πόρτα
ο απογευματινός ήλιος
εισβάλλει
σαντρελήεπιθυμίαστοσώμα
ακροποδητί
στην κουζίνα
ψυγείο, μπουκάλι
πίνω κατευθείαν
οι συνήθεις
μοναχικοί άνθρωποι
ξενυχτούν
οι αποπάνω δεν ακούγονταιπια
ούτε και πνιχτοί
αναστεναγμοί στο ισόγειο
τώρα στεγνώνουν γρήγορα
τα υγρά εσώρουχα
εξανεμίζοντας το παράφορο άρωμα
όμως αυτό κρυφίως
και επιμόνως
εισχωρεί
διαχέεται σε όλη την έκταση
που καταλαμβάνω
με τη σκέψη μου
απόλυτα συντονισμένη
χωρίς καμία κίνηση
συγκέντρωση όλης της ουσίας
συμπύκνωση στο κέντρο
φωτογραφία, εικόνα
εστίαση
λεπτομέρειες
ένας τόνος πιο σκούρο
το δέρμα,
τα δάχτυλα αγγίζουν
το στόμα θυλακώνει
όλα θολά
όλα μακρυσμένα
έρχομαι φεύγω
τανύζω, συσπειρώνω
ξανά
καταθέτωντας
τα διάπυρα
διαπιστευτήρια
του πόθου σου




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα