Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

twisted

My twisted words
me twisted songs
διανύοντας ήδη
το τρίτο καλοκαίρι
οι εποχές
όλα διαδέχονται
το ένα τ' άλλο
περιμένοντας τις μέρες
να γυρίσουν
τα ζεστά απογεύματα
ξοδεύοντας σώμα και φως
στη δουλειά
δεν θα πάς αργά
θα ξυπνήσεις νωρίς
είναι μακρά η διάρκεια
γρήγορα
θα πετάξεις από πάνω
το ιδρωμένο πουκάμισο
και θα τρέξεις
στο δρόμο'
μια ζεστή αλμυρή αύρα
πνιγμένη στην κίνηση της λεωφόρου
θα γίνεσαι αέρας
μια λεπτή μορφή που κυλάει
θα σημαδέψεις με το τιμόνι
όλο και πιο κοντά
όλο και πιο γρήγορα
να υποβληθώ
σε κάθε μικρή δοκιμασία
γιατί ο καιρός πλησιάζει
γι αυτούς που πιστεύουν
θα έρχομαι σε κάθε ευκαιρία
με μια βαθιά ανάσα
πότε, θεέ μου
ξανά θα βυθιστώ
στο στόμα μου
ένα ένα
όλα τα δάχτυλα
σαν μυστική σύνοψη'
για κάθε στιγμή
ευλαβής κι ανευλαβώς
να σε κατακτήσω
να με περιβάλλεις
όλα όσα
είναι μόνο στρεβλές λέξεις
πότε με τα χέρια μας
με τα χείλη μας
θα ενώσουμε πάλι
θα ενωθούμε
όλα σωστά
σε μια υπόγεια δροσερή
λίμνη
να πέσω και να κυλιστώ
γιορτάζοντας με όλο το σώμα
να μη μ' αφήσεις
να βγω ποτέ ξανά
μα στ' αλήθεια
αυτή το φορά
ποτέ




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα