Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

twisted

My twisted words
me twisted songs
διανύοντας ήδη
το τρίτο καλοκαίρι
οι εποχές
όλα διαδέχονται
το ένα τ' άλλο
περιμένοντας τις μέρες
να γυρίσουν
τα ζεστά απογεύματα
ξοδεύοντας σώμα και φως
στη δουλειά
δεν θα πάς αργά
θα ξυπνήσεις νωρίς
είναι μακρά η διάρκεια
γρήγορα
θα πετάξεις από πάνω
το ιδρωμένο πουκάμισο
και θα τρέξεις
στο δρόμο'
μια ζεστή αλμυρή αύρα
πνιγμένη στην κίνηση της λεωφόρου
θα γίνεσαι αέρας
μια λεπτή μορφή που κυλάει
θα σημαδέψεις με το τιμόνι
όλο και πιο κοντά
όλο και πιο γρήγορα
να υποβληθώ
σε κάθε μικρή δοκιμασία
γιατί ο καιρός πλησιάζει
γι αυτούς που πιστεύουν
θα έρχομαι σε κάθε ευκαιρία
με μια βαθιά ανάσα
πότε, θεέ μου
ξανά θα βυθιστώ
στο στόμα μου
ένα ένα
όλα τα δάχτυλα
σαν μυστική σύνοψη'
για κάθε στιγμή
ευλαβής κι ανευλαβώς
να σε κατακτήσω
να με περιβάλλεις
όλα όσα
είναι μόνο στρεβλές λέξεις
πότε με τα χέρια μας
με τα χείλη μας
θα ενώσουμε πάλι
θα ενωθούμε
όλα σωστά
σε μια υπόγεια δροσερή
λίμνη
να πέσω και να κυλιστώ
γιορτάζοντας με όλο το σώμα
να μη μ' αφήσεις
να βγω ποτέ ξανά
μα στ' αλήθεια
αυτή το φορά
ποτέ




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά