Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Με κάθε τρόπο

Πέρασαν μέρες
και θα περάσουν άλλες
στριμωγμένοι
στις πίσω θέσεις
ασφυκτιώντας μέσα
στον άγνωστο κόσμο
να βγω έξω
να κατακτώ
άφησέ με
στο άδυτο
να εξιχνιάζω
τι λέω, να προσπαθώ
με όλο μου το κορμί
όλα τα άρρητα
τα μυστικά αρώματα
χάνομαι για λίγο
παλεύω πάλι
να τα ενώσω όλα
σε μια ενιαία εικόνα
όπως,
όταν είσαι μέρος του όλου
δεν ξέρεις
και δεν σε νοιάζει
ούτε καιρός, ούτε φροντίδες άλλες
να ξαναβρεθούμε
μέσα στο απόλυτα άχρονο
για να ξαναβρούμε
το μίτο μας
ξέρω, πρέπει να στέκομαι καλά
μου λες
και νουθετείς
όμορφα και με σύνεση
με γαλουχείς
στο να γίνομαι μεγάλος
να μην με περισπά τίποτα
όλα να τα κάνω σωστά
εγώ, όντας ατελής
και με συνείδηση  πλήρη
να ξέρεις το πού
μπορείς να φτάσεις
αυτό είναι το θέμα
και να θέλεις να φτάσεις
έτσι, όπως
απόλυτα
πλήρως
εν βρασμώ και σε έξαρση
αρτύνομαι
την κάθε πολύτιμη ώρα
που σμίγουμε
πολύτιμη και η ώρα
του επιθυμητικού
της υπόμνησης του θέλω
ώσπου να καλυφθεί
κάθε συμβατικότητα
όχι, αγαπημένη
δεν θα είμαι τυπικός
θα γιορτάζω
την κάθε ευκαιρία
να χαίρεται η μέρα
που μας βρίσκει
με κάθε τρόπο μαζί

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις