άπειρο

Πρέπει
μα δεν μπορώ
να δουλέψω πλέον
όμορφη μέρα
μην περνάς έτσι
η επερώτηση είναι
που δεν μπορεί
να περιμένει
ή οι ζωές μας
αναπάντητα
πάντοτε
ερχόμαστε
φεύγουμε
η παρακαταθήκη μου
μόνο σύμβολα
που κάποτε ίσως
να είναι
παντελώς ακατανόητα
τώρα, ας πούμε
θα ήθελα να βαδίζουμε
με γυμνά πόδια
όπως κι άλλες φορές
κάτω απ' τα έκπληκτα
ή και αποδοκιμαστικά βλέμματα
δεν έχουμε ανάγκη
παρά μόνον τονήλιο
δεν έχω ανάγκη
παρά μόνο το δέρμα σου
το κορμί σου
σύμπλοκο σχήμα
αθανασίας
υπερβατικά
στην ηδονή του πόνου
και του πόθου
πόσο κοντά
αυτά τα δύο
αλλά πες μου
πόσο λάθος είναι
να κάθομαι έτσι τώρα
στο γραφείο
κι η σκέψη σου
να αναστατώνει κάθε κύτταρο
ένα αεροπλάνο
έσκισε το σύννεφο
βάζω το χέρι μου
επέρχομαι
δριμύς καιτρυφερός
με όλη μου την έπαρση
σβήνω το φως
γλυστρώ
ψηλαφητά
ένα ένστιχτο
ορμής
την υπέρτατη στιγμή
που καταλύεται
το όλο
μέσασου
το πνεύμα ρέει
ζεστό
στο πιο σκοτεινό φωτεινό σημείο
δεν έχω άλλη υπόσταση
παίρνω μόνο
το σχήμα σου
την οσμή
ακροβατώντας
από τον αυχένα
ως τα ακροδάχτυλα
θεέ μου
να η αποστολή μου
να σκορπίζομαι
ως το μικρό σου νυχάκι
πόσο με μεθάει
πόσο με υπερβαίνει
με νικά
και με σώζει
το δικό σου
υπέροχο σημείο
καυτή συμβολή
πλημμύρα και έρεβος
δώσε θεέ μου
κι άλλο να πεθαίνω
κάθε φορά
κι άλλο να διψάω
κι άλλο να καίγομαι
και να χάνομαι
στο άπειρο
που εσύ ορίζεις