Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αξίωμα

Πρέπει να μάθουμε
ν' αποταμιεύουμε
να μπορούμε να παίρνουμε
το πολύ 
από το λίγο
μα πες μου
σε ρωτώ
κι απάντηση δεν περιμένω
πώς θα ήταν δυνατόν
μαζί σου να μην είναι
η κάθε μέρα
καλύτερη
όλα θα κυλούσαν
και γρήγορα
αλλά κι αργά
κατά την κάθε
διάθεση
κι άλλοτε σαν παιχνίδι
σαν αυτή την ξεγνοιασιά
τρέχοντας
αναμετρώντας τον  χρόνο
με νεύρο
έλα να δούμε
αν θα προφτάσουμε
οδηγείς πιο αργά
από άλλες φορές
το βλέπω ότι
το νιώθεις κι εσύ
πως δεν θα θελα
τίποτε άλλο
παρά να πορεύομαι έτσι
τι θα ταν 
πιο σωστό και ταιριαστό
το γνωρίζω πως το γνωρίζεις
ας είναι δήθεν
η αμφιβολία παρούσα
σε κάθε διακινδύνευση
δεν υπάρχουν εάν και αλλά
και δεν χρειάζεται 
ούτε διαίσθηση
ούτε υποθέσεις
η αγάπη
ας μην το παραδέχεσαι
είναι παρούσα
όσο δεν πείθεσαι
τόσο περισσότερο
τα βλέπω όλα 
να μετουσιώνονται
σε κάθε έκφραση
κάθε αυθόρμητη κίνηση
η ζωή που αλλάζει
όλα τελικά 
ευεξήγητα
ζαναζώ
μαζί με σένα
τι άλλο πρέπει
να πω
πέρα απ' αυτό
το απλό 
το αυταπόδεικτο
αξίωμα 
εσύ



 







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά