Πείνα

Να μιλήσω
γι' αυτή την πείνα
δεν είναι το κρύο
ο χειμώνας που
επανέρχεται
τα κλειστά παράθυρα
στα σπίτια
πίσω τους
έφηβα κορίτσια
ανιχνεύοντας
στα υγρά των
δάχτυλα
το μέλι της αφής
πώς να κορεστεί
αυτή η πείνα
πηγαίνεις παρακάτω
η ζωή σε ευκαιρία
το βράδια
σφαδάζουν
πίσω από κλειστές πόρτες
το ξημέρωμα αργεί
πώς θα περάσει
ξέρεις πως ξαγρυπνώ
είσαι κι εσύ
μέρος αυτής της αγρύπνιας
αγριμώνοντας
μέσα σου
κάτι που γίνεται
σαν χαρακιά
έντονη, σκληρή
τόσο που να  αφήνει πληγή
σκίζοντας
το σεντόνι
ναι άσε με να νομίζω
εξάλλου
ποιος είναι ο κατακτητής
και ποιος νικημένος
ξέρω πολύ καλά
δεν πρόκειται να έχω
ποτέ καμία ελπίδα
άσε με λοιπόν
να ζητώ παραπάνω
νομίζοντας ότι
δίνω τα περισσότερα
αλλά μη μου λες
όχι αυτό
ότι μπορώ να τα καταφέρω
μόνος μου
αν μείνω στο δρόμο
αν χαθώ
αν...
λύτρωσέ με
μέσα από σένα
μπορεί
κάπως από σένα
έστω λίγο λίγο
αυτό το κενό
να πληρωθεί
αυτή η πείνα
να παρηγορηθεί
έφτιαξα κάτι πρόχειρο
με τα καλύτερά μου μέλη
έλα
σου προσφέρω
όλη μου την ουσία
στη σιδερένια μου κοίτη
ας μη χορτάσουμε ποτέ
ξανά απ' την αρχή
και πάλι
ως το μεδούλι του έρωτα
πείνα ανίκητη
κρασί
και σώμα μου εσύ