Μέλι

Όχι
δεν μπορεί
να είναι μια σκιά μόνο
που ακολουθεί
τα φώτα
θα με βρεις
πίσω από κάθε μια
απλή συνηθισμένη καληνύχτα
τίποτα τίποτα ιδιαίτερο
μόνο που
όταν γίνεσαι
το σώμα
κι η πνοή μου
κοφτή,  βαριά
όταν γεύομαι μεμιάς
όλα σου τ' αρώματα
κακάο, μέλι, γάλα
και μέταλλο
τότε, φτάνω τόσο βαθιά
τόσο μακριά μέσα μου
μέχρι το γάλα μου
το πρώτο
γίνεσαι ο χρόνος μου
χωρίζομαι κι ενώνομαι
γίνομαι όλα όσα μπορείς
αίσθηση, ένα, ενιαίο
που δεν μπορείς να ξεχωρίζεις πια
δικό μου δικό σου
ανήκουμε πια
στο χάος και το άχρονο
κενό που πληρούται
εν εξάλλω
θέλω να χανόμουν εκεί
που θέλω να επιστρέψω
το νόημα \\βρίσκω
για ένα απειροστό
ανοίγοντας μια άβυσσο
απ' όπου
γυμνό φως με τυλίγει
/όταν απόλυτα
μη ζητάς να το περιγράψω
αν το μπορούσα
θα σήμαινε πως
δεν το ζούσα
ας έχω το προνόμιο
να φτάνω εκεί
ξανά και ξανά
ποτέ να μη σώσω
τίποτε άλλο πια
να εξηγήσω
και τούτα δω τα βιβλία
να τα κλείσω
τίποτε  άλλο πια
παρά
πλήρης ακέρια
αίσθηση
τόσο που
πόνος και πόθος
ένα
όλα
που να μην ξέρεις πια
ποιος παίρνει και ποιος δίνει
αν είμαι εγώ μέσα από σένα
ή εσύ που μέσα σου με σβήνεις


Απόψε θα κάνω μια λίγο διαφορετική, "ιδιαίτερη", επιλογή για μία τόσο ξεχωριστή και ιδιαίτερη γυναίκα.