Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Προορισμός

κάποια δεν μπορεί
να τα εξηγήσει
κανείς
και γιατί
θα έπρεπε
δεν θα έπρεπε
δεν θέλω
να χρειάζεται
πολύ απλά
ας είμαστε
έτσι όπως ξέρεις
κι αν σε κουράζω
πες το
όχι, μην μου το πεις
ποιος είμαι εγώ
που θα κρίνω
το ένα, εκείνο, το άλλο
όμως,
εκεί που λέω
πως σε ξέρω
να σου και μια
καινούρια, μικρή αμφιβολία
πέφτει σαν στάχτη
επάνω στην αυλή μας
τα φύλλα
που τα ξέπλυνε
η πρωινή βροχή
κρύβονται
κάποιοι λυγίζουν
κάποιοι αναρωτιόμαστε
τι έκανα, τι έφταιξα
και όλα αυτά γιατί
λες
πως το ψέμα κυριαρχεί
λες, πολύ λίγα απ' αυτά
που κράτησα στα χέρια μου
και με το στόμα στα έδωσα
στόμα- με στόμα
δεν ήταν κάτι
περισσότερο
από το χώμα που γέμισε
την αυλή μας
και το χώμα έγινε λάσπη
ο τόπος που αγαπάμε
ένα τοπίο που άλλαξε
με τα χέρια
σπρώχνω
προσπαθώ
ένα πλοίο φορτωμένο
στον ορίζοντα
βλέπω εδώ από ψηλά
βλέπω όσα γίνονται εκεί κάτω
χωρίς εμένα
δεν ωφελεί να κλειδώνω
διπλά
δεν ωφελεί κανέναν
το νερό
που ρίχνω πάνω σου
με τα χέρια
ποιος είμαι εγώ
που θα πω:
να κοίτα με
έχω ένα καθαρό τραπέζι
επάνω του στρώνω κάθε μέρα
και ξεστρώνω
τα ίδια ποτήρια
με την ίδια σειρά
στη γραμμή τα πιάτα
κι αυτό το σ΄αγαπώ
πόσο ανόητος ακούγεσαι
καμιά φορά...
δεν ξέρω φίλε μου
εγώ δεν έμαθα ως τώρα
παρά την προπαίδεια
του έρωτα
στις εξισώσεις
πάντα δύσκολα
θα βάλω και θα πλύνω
τα πιο φωτεινά μου τραγούδια
κι αυτό είναι όλο
ό,τι μπορώ να ετοιμάσω
για να υπάρχει ένας τόπος
να λες
να, εδώ μπορώ να ξεκουραστώ
δεν ενοχλώ κανέναν
κι ας μη μου το ζήτησες
δεν είναι ανάγκη
το ξέρω
μα δεν μπορώ
να το δεχτώ
ποιος πορεύεται μόνος του
ποιος ξέρει
τόσο καλά
το δρόμο
είδα κι άλλους
που απότυχαν φριχτά
κι έσερναν πίσω τους
ανίδεους
δεν χάνεσαι
το γνωρίζω
όμως, δεν είμαι εγώ
αυτός που θα λεγε ποτέ
έλα και μη ρωτάς
να ρωτάς,
αγάπη μου
να ρωτάς και να με κάνεις
να χάνω το δρόμο
και να τον ξαναβρίσκω
γιατί δεν έχω
άλλον κανένα προορισμό
και το ξέρεις καλά
αν δε χαθώ μαζί σου
δεν θα ξαναβρώ ποτέ ξανά
τίποτα
γι αυτό
μην εκπλήσσεσαι
στο χέρι σου είμαι
η εικόνα σου είμαι
αυτός που σε βλέπει
για μια φορά
ολόκληρη
και θα στο πω
πάλι και πάλι
κι ας πεθάνω
διψασμένος
στα δικά σου χείλη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά