Ωςκαιτοναέρα

Σκέπασέμε
κρυώνω
μη με σκεπάζεις
έλα κοντά
άσε με
ξέρεις πως
μισώ τη βροχή
περπατώ επάνω
στα πεσμένα φύλλα
κι αυτή η υγρασία εισχωρεί
μπαίνει μέσα μου
σώπασε
σε τυλίγω με τα ζεστά μου μηνύματα
σε ξορκίζω
μην αφεθείς μέσα σε αυτό τοπλήθος
ήταν εκεί στην πύλη
πουσε έχασα
εγώ που κάθε δικό σου βήμα
φύλαγα κάτω από
το σακάκι μου
σαν χάρτη για να πορευτώ
δεν με είδες
με άφησες να χαθώ
έτρεξα σουλέω
κοιτούσα γύρω ο τρελός
κιείδα λέει
την άκρη απ' το κόκκινο μαντήλι
μετά, τέσσερις αχάραγα
πονούσα κι έκλεινα τα μάτια
γυρνώ στο πλάι
και είσαι εδώ
ξυπόλητη στα μάρμαρα
Σεπτέμβρης μήνας
θυμάμαι χωρίς σειρά
στο σώμα μου
κάθε ανάμνηση απτή, ζεστή
τόσο που με τρομάζει
δεν θέλω
παρά μόνο στα χέρια σου
ξέρω, ο καιρός αντιμάχεται
ξέρω, οι μέρες μεγαλώνουν
και μακραίνουνε
από πού να γυρίσω
να ανταμώσουμε
να σμίξουμε
\χωρίς άλλο να περιμένουμε
ό,τι έχω
είναι στα δικά σου χέρια
στο κορμί σου ένας νέος τόπος
που όσο και να τον βαδίζω
τόσο που μένω έκπληκτος
ξέρω, δεν φτάνει αυτό
καισυ που ξέρεις
ν' ανεμίζεις το μαντήλι σου
στον καθαρό αέρα
και να γελάς σαν ασημένια ακτή
ξέρω, είναι ο χώρος λιγοστός
καιτοναέραμας
πρέπει κι αυτόν
να τον διεκδικούμε
μαζί με το δικαίωμα
να πετάμε γυμνοί
μέσα στο διάφανο
κι ιδεατό
του έρωτα
το σκοτεινό δωμάτιο