Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

σημαίνοντα

Είμαι η σκοτεινή
ενέργεια
το ποτάμι
που δίπλα του
βαδίζεις
το πιο φθηνό άρωμα
κι η πιο εξεζητημένη
αίσθηση
αποπλάνηση
το παράθυρό μου
γεμίζει με θάλασσα
πέρα στον ορίζοντα
μια ομίχλη χάνεται
σκιαγραφώντας το δικό σου
περίγραμμα
στην πιο ακατάλληλη ώρα
που δεν υπάρχει
αναδύεσαι
ολοζώντανη
και παλεύω
να τιθασεύσω
αυτή τηναίσθηση
μην καταλάβειοκαθένας
ας καταλάβει λοιπόν
ας το νιώσουν όλοι
αν μπορούν
ανίερη ιερή αμαρτία
στο υπογάστριο
δεν μπορώ να κρύψω
δεν θέλω να το κρύψω
σχεδόν εκρήγνυμαι
μπροστά σε όλο
το ακροατήριο
my dear colleagues
θέλω να τελειώσω
εδώ μπροστά σας
το έδρανο
δεν με κρατάει πια
σοβαρό και ευυπόληπτο
ο έρωτάς μου
μαίνεται
δεν μπορεί να περιμένει
δεν μπορεί να κρυφτεί
ποιος και γιατί
θα με κρατήσει
να μην φωνάξω
να μην κραυγάσω
σφαδάζοντας από ιερή καύλα
εδώ στο φως
θα αποθέσω όλο
το είναι
που ορμητικό ξεχύνεται
από μέσα μου
ω, θεέ μου
δώσε μου κι άλλο τέτοιο
παραλήρημα
ευγνωμονώ σε
εσένα που με κάνεις
έτσι χωρίς καμία περίσκεψη
να χάνω εντελώς
το μυαλό μου
και να μην νοιάζομαι
να σ' είχα τώρα εδώ
έτσι με την πιο ζωώδικη
απόλυτη θεϊκή μανία
έξαψη
χωρίς καμία
μα καμία εξήγηση
ανάλυση, υποσημείωση
χωρίς λόγια
μόνο με τα βασικά
αρχέτυπα
και τελειωτικά
σημαίνοντα
του έρωτα
που έχω μάθει
επειδή εσύ
και μόνο εσύ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα