Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κάτω άκρα

Δεν θέλω
να περιγράφω
να μην είναι ανάγκη
γι΄ αυτό
θέλω ν' αγγίζω
να νιώθω πέρα ως πέρα
αλλά βλέπω τώρα
δεν μπορώ να μην
έχω μπροστά μου
σαν όραμα
σαν κάλεσμα
σε ηδονές υπέρμετρες
ας ήξερα μόνο
να χορεύω
το πόδι
που με χάρη
κάμπτεται
για να χωρέσει
το λουράκι από πάνω
διαγράφεται τώρα
εδώ μπροστά μου
κι είχα το κουτί
στη ντουλάπα μου
και μόνο που τα άγγιζα
παραδινόμουν στον πόθο
όχι να σε δω
να τα φοράς για μια φορά ακόμα
δεν υπάρχει θαρρώ
άλλο του σώματος σημαίνον
ό,τι πιο απόλυτο ερωτικό
και τα χάιδευα
τα έφερνα κοντά στα χείλη μου
ω  να μπορούσα τώρα
να τα φιλώ τα δάχτυλά σου
ένα ένα
δεν με νοιάζει
τι είναι τι δεν είναι
άσε με να φτάσω
εκεί χαμηλά
δεν θα μου χάριζες
ηδονές  μεγαλύτερες
από αυτές που μόνο εγώ μπορώ
να δρέψω στο σώμα σου
κάτω απ' το πέλμα σου
κι άλλη φορά
που δεν το ξερες
εγώ πολεμούσα
με σένα
να χωρέσω
μέσα στο γοβάκι σου
να σε κατακτήσω
από κάτω
από χαμηλά
μα πόσο
πώς είναι δυνατόν
πώς μπορεί
να χωρέσει
τέτοια καύλα
που να πονάει
εκεί που πατάς
εκεί που
το κορμί σου
στηρίζεται
εκεί μέσα θέλω
να μπω
να σ' αγαπήσω
με κάθε τρόπο
παραδεκτό και μη
κυρίως
με όλα τα μη
μόνο έτσι μπορεί
ν' αγγίξεις
λίγη τελειότητα
φτάνοντας στα άκρα
στα κάτω άκρα


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά