Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κάτω άκρα

Δεν θέλω
να περιγράφω
να μην είναι ανάγκη
γι΄ αυτό
θέλω ν' αγγίζω
να νιώθω πέρα ως πέρα
αλλά βλέπω τώρα
δεν μπορώ να μην
έχω μπροστά μου
σαν όραμα
σαν κάλεσμα
σε ηδονές υπέρμετρες
ας ήξερα μόνο
να χορεύω
το πόδι
που με χάρη
κάμπτεται
για να χωρέσει
το λουράκι από πάνω
διαγράφεται τώρα
εδώ μπροστά μου
κι είχα το κουτί
στη ντουλάπα μου
και μόνο που τα άγγιζα
παραδινόμουν στον πόθο
όχι να σε δω
να τα φοράς για μια φορά ακόμα
δεν υπάρχει θαρρώ
άλλο του σώματος σημαίνον
ό,τι πιο απόλυτο ερωτικό
και τα χάιδευα
τα έφερνα κοντά στα χείλη μου
ω  να μπορούσα τώρα
να τα φιλώ τα δάχτυλά σου
ένα ένα
δεν με νοιάζει
τι είναι τι δεν είναι
άσε με να φτάσω
εκεί χαμηλά
δεν θα μου χάριζες
ηδονές  μεγαλύτερες
από αυτές που μόνο εγώ μπορώ
να δρέψω στο σώμα σου
κάτω απ' το πέλμα σου
κι άλλη φορά
που δεν το ξερες
εγώ πολεμούσα
με σένα
να χωρέσω
μέσα στο γοβάκι σου
να σε κατακτήσω
από κάτω
από χαμηλά
μα πόσο
πώς είναι δυνατόν
πώς μπορεί
να χωρέσει
τέτοια καύλα
που να πονάει
εκεί που πατάς
εκεί που
το κορμί σου
στηρίζεται
εκεί μέσα θέλω
να μπω
να σ' αγαπήσω
με κάθε τρόπο
παραδεκτό και μη
κυρίως
με όλα τα μη
μόνο έτσι μπορεί
ν' αγγίξεις
λίγη τελειότητα
φτάνοντας στα άκρα
στα κάτω άκρα


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα