Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νέο πρωϊνό

Είχαμε καιρό
να δούμε
πίσω από τις γρύλιες
χωρίς καμία βιάση
κι ήταν ωραία
που με το φως της μέρας
σε είχα
και ήσουν
στα χέρια μου
όλο το φως
του νέου πρωϊνού
θα είναι ένας
ωραίος χρόνος
θα σ αγαπώ
και θα το ξέρεις
όλο και πιο ζεστά
όλο και πιο γλυκά
μ' ένα ζεστό φιλί
και μια λαχτάρα στην ψυχή
ας μη σηκωθούμε νωρίς
ας μείνουμε λίγο ακόμα
γιατί δεν θα είναι
πάντα μαζί μας
ο καιρός
γιατί θα υπάρχουν
μέρες και μέρες
γι' αυτό
τυλίξου γύρω μου
κι επάνω μου
σαν πρώτη φορά
όχι με αγωνία
παρά μόνο
με την προσμονή
τη βεβαιότητα
αλλά και την αμφιβολία
της αγάπης
που ζητά
κι αναζητά
θα είσαι ακόμα εδώ
και μετά
κι όταν
θα προχωράνε οι μέρες
κι εγώ θ' αναζητώ
έναν τρόπο
που να μην είναι ανάγκη
να χάνω την κάθε αφή μου
να ξενώνομαι
το ίδιο μου το σώμα
να πρέπει ξανά
να δημιουργήσω
έναν μικρό ασφαλή
κήπο
ίσως με το χώμα
και τον ήλιο
ίσως ανεβαίνοντας
ίσως και στη θάλασσα
μα πού
θα πρέπει κάθε φορά
να σε αναζητήσω πάλι
ενώ τώρα
εδώ
δεν αναρωτήθηκα στιγμή
δεν σε αναζήτησα
παρά
γυρνώντας το πλευρό μου
σε είδα τόσο βαθιά
σταμάτια
πουτα κέρδισα όλα
στη στιγμή
κι αφομοιώθηκα
εγώ εσύ
χωρίς καμία
μα καμία σημασία
κόψε με
χάραξέ με
δεν θα αντισταθώ
διόλου
τα νιώθω όλα
\τα σημαίνω όλα
στα μικρά σου χέρια
δίνω όλο μου
το δέρμα
ας μη σηκωθούμε
ίσως μόνο αν\
είναι να βγούμε έξω
σε έναν
νέο τόπο




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα