Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατ' εξαίρεση

Κατ' εξαίρεση
απόψε
ας μιλάμε 
ας γελάμε
και να λέμε
πόσα λόγια
χωρίς λόγο 
χωρίς νόημα
κούφια τα βήματα
τα περισσότερα
τι ξέρω τι ξέρεις
τι ζητάς 
απ' τη ζωή
τι επιστρέφεις
τόσος θόρυβος 
εκεί έξω
μια ανόητη
οχλαγωγή
τα μικρά 
και τα ασήμαντα
τα τετριμμένα
κι η ζωή 
όλο γερνάει
κι η ζωή 
δεν περιμένει
μην προσπερνάς
μην προσπερνάς
κοίτα εδώ δα
να, κάτι μένει
μα αν δεν προσέξεις
ποιος θα νοιαστεί
αν δεν με δεις
εδώ μπροστά σου
θα περνώ
θα τραγουδάω
με ένα πρόσωπο
και χίλια
με χίλιες δυο χειρονομίες
κοίτα, είμαι εγώ
όπου κι αν δεις
ο δικός σου
ο νέος πρίγκηπας
και σάτυρος
και ευγενής
έλα άγγιξέ με
κράτησέ με, 
αν μπορείς,
δώσε μου πίσω
όλο τον χρόνο μου
ποιος βιάζεται
ποιος φεύγει
είναι νωρίς
ας πούμε όμως 
ακόμα κάτι
τις φωνές μας 
ας ενώσουμε
τα σώματα 
τη γεύση 
αυτή που μέσα μου
κρατώ 
εδώ για πάντα
ας χορέψουμε
παπούτσια κόκκινα 
και μπαλαρίνες
ασημένιες
τι κι αν δεν ξέρω
θ' ακολουθώ
θα μπω μαζί σου στο χορό
κι  άσε αυτόν 
που είδε τον κόσμο
να δίνει βήμα
και ρυθμό
δυνατό
κι ερωτικό
μη χαμηλώνεις
δώσε μου ένταση
έτσι μπορώ
μόνο να ζω
μ' όλο το θέλω
ούτε πεθαίνουμε ποτέ
μόνο αλλάζουμε
πρόσωπα, χρώμα, ήλιους, συνήθειες
και πάλι ερχόμαστε
ξανά εδώ
κι όλα τα βρίσκουμε
ίδια κι αλλιώτικα
και σαν το φως 
ξαναγενιόμαστε

Κατ' εξαίρεση απόψε η σκέψη μας πετάει στον άνθρωπο που είδε τον κόσμο, έπαιξε, γέλασε, κέρδισε, έλαμψε και μας χάρισε ήχους, χρώματα, εικόνες από τόσες διαφορετικές εποχές, που συμπυκνώνονται όλες τελικά σε μία. Μικρό αφιέρωμα στον David Robert Jones. Κατ' εξαίρεση, ολόκληρο το live στο BBC


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα