Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατ' εξαίρεση

Κατ' εξαίρεση
απόψε
ας μιλάμε 
ας γελάμε
και να λέμε
πόσα λόγια
χωρίς λόγο 
χωρίς νόημα
κούφια τα βήματα
τα περισσότερα
τι ξέρω τι ξέρεις
τι ζητάς 
απ' τη ζωή
τι επιστρέφεις
τόσος θόρυβος 
εκεί έξω
μια ανόητη
οχλαγωγή
τα μικρά 
και τα ασήμαντα
τα τετριμμένα
κι η ζωή 
όλο γερνάει
κι η ζωή 
δεν περιμένει
μην προσπερνάς
μην προσπερνάς
κοίτα εδώ δα
να, κάτι μένει
μα αν δεν προσέξεις
ποιος θα νοιαστεί
αν δεν με δεις
εδώ μπροστά σου
θα περνώ
θα τραγουδάω
με ένα πρόσωπο
και χίλια
με χίλιες δυο χειρονομίες
κοίτα, είμαι εγώ
όπου κι αν δεις
ο δικός σου
ο νέος πρίγκηπας
και σάτυρος
και ευγενής
έλα άγγιξέ με
κράτησέ με, 
αν μπορείς,
δώσε μου πίσω
όλο τον χρόνο μου
ποιος βιάζεται
ποιος φεύγει
είναι νωρίς
ας πούμε όμως 
ακόμα κάτι
τις φωνές μας 
ας ενώσουμε
τα σώματα 
τη γεύση 
αυτή που μέσα μου
κρατώ 
εδώ για πάντα
ας χορέψουμε
παπούτσια κόκκινα 
και μπαλαρίνες
ασημένιες
τι κι αν δεν ξέρω
θ' ακολουθώ
θα μπω μαζί σου στο χορό
κι  άσε αυτόν 
που είδε τον κόσμο
να δίνει βήμα
και ρυθμό
δυνατό
κι ερωτικό
μη χαμηλώνεις
δώσε μου ένταση
έτσι μπορώ
μόνο να ζω
μ' όλο το θέλω
ούτε πεθαίνουμε ποτέ
μόνο αλλάζουμε
πρόσωπα, χρώμα, ήλιους, συνήθειες
και πάλι ερχόμαστε
ξανά εδώ
κι όλα τα βρίσκουμε
ίδια κι αλλιώτικα
και σαν το φως 
ξαναγενιόμαστε

Κατ' εξαίρεση απόψε η σκέψη μας πετάει στον άνθρωπο που είδε τον κόσμο, έπαιξε, γέλασε, κέρδισε, έλαμψε και μας χάρισε ήχους, χρώματα, εικόνες από τόσες διαφορετικές εποχές, που συμπυκνώνονται όλες τελικά σε μία. Μικρό αφιέρωμα στον David Robert Jones. Κατ' εξαίρεση, ολόκληρο το live στο BBC


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά