Τοκατωχείλος

Κρεμάω

σχεδόν κάθε μέρα

τα μικρά μου μυστικά

βυθίζοντας

στα υγρά σου μάτια

όλους μου τους φόβους

γίνεσαι ο χάρτης

κι ο πόθος

που με λιγώνει

η χαρά που είσαι εδώ

έφτασαν οι μέρες 

που όλοι

καταλύουν σ' ένα σώμα

που δεν φοβάται

να ξεχαστεί 

μέσα στη γύμνια 

των ρυτίδων του

έφτασαν 

τα μικρά πλεούμενα

κι οι παράξενοι γλάροι

μη σε ξεγελά το μικρό καλοκαίρι\

τα καλύτερα ταξίδια

γίνονται μεταματιακλειστά

ν΄' αφήνεσαι

έτσι να ταξιδεύεις

δαγκώνοντας και λείχοντας τρυφερά

το κάτω χείλος

απομυζώντας το ακέραιο\

οι άνθρωποι δεν στερεύουν

αν σηκωθώ

κι ανάψω το φως

πες μου

πως δεν θα πληγώσω

αυτή τη στιγμή που

υγρή διαποτίζει

όλο τον ορίζοντα

μετά έξω

ήτανε το χιόνι

θυμάσαι;

θα λέω μετά από χρόνια

και μεις παίζαμε

στο δρόμο

κοροϊδεύοντας  

αψηφώντας

τηνκάθεμικρήκαιμεγάλη

απόσταση\

σε κυνηγώ

στη λεωφόρο

κλείνομαι γιαπάντα

μέσα σου

υποφέρεις μαζί μου

να, κοίταξε

μένω μετέωρος και ξέπνοος

αν ήσουν 

η τελευταία εικόνα μου

θα έσβηνα 

με μια ζεστή θάλασσα

μέσα μου

να φουσκώνει τους αδένες

πουόλο

με τραβά κοντά της

κι πριν ολότελα χαθώ

ξανά στο φως γυμνό

με παραδίνει