Βάδην

Θα καταγράφω

βλέπω, αισθάνομαι

όλα θέλω να μείνουν εδώ

όλα γίνονται πολύτιμα

μικρά κοχύλια 

που τα φυλάμε

μέσα σε τσίγκινα κουτάκια

βλέπεις, η αγάπη 

δεν τσιγκουνεύεται

όλα τα κάνει περισσότερα

καλύτερα

νέα, με γέλιο, με χρώμα

απόψε

θα μπορούσα 

να σε ακολουθήσω

όπου κι αν ήσουν

το γρήγορο βήμα σου

κορμί που δεν φοβάται

στο κρύο στον αέρα

ζέστανέ με

ένα φιλί σου

με την ίδια λαχτάρα

πάντοτε ζητώ

μα πώς, πες μου εσύ,

πώς γίνεται 

όλο και πιο πολύ

όλο και πιο δυνατά

θα σε βρίσκω

όπου κι αν είσαι

θα είμαι

το ίχνος 

από το βήμα σου

ο αέρας

που βγαίνει 

από το στήθος σου

το λίκνισμα 

οι τσέπες 

που βάζεις τα χέρια σου

η κουπαστή που ακουμπάς

θα είμαι 

ακόμα κι ό,τι είναι

άπιαστο

δικό σου απροσδιόριστο

το κάθε αμφίβολο σημάδι

τα λόγια 

που δεν καταλαβαίνω

το αχ που δε λέει να βγει

το άγνωστο

που ενοικεί μέσα σου

τόσα και τόσα

που διαρκώς μαθαίνω

ζητώ να μ' εκπλήσσεις

όλα τα ζητώ

και σ' όλα 

διαχέομαι

σαν καπνός

μπαίνω απ' το στόμα σου

κυκλοφορώ στο αίμα

εγώ απλά

είμαι τα πιο

μικρά συνηθισμένα

αυτά που 

φυλάμε επίμονα

σ' ένα συρτάρι

κι όσο κι αν μεγαλώνουμε

ποτέ δεν μας ξεχνούν