Ούτε λεπτό

Οπωσδήποτε
το Σάββατο
θα υπάρξουμε θερινοί
μέσα στην υγρασία του Γενάρη
δες πάλι πώς
εμφανίστηκες
από εκεί
που δεν περίμενα
τίναξα τα σκεπάσματα
έστρωσα
τις φρεσκοπλυμένες μου επιθυμίες
μοσχομυρίζοντας εσύ
ζώντας θεέ μου,
στον ενεστώτα
ως να μη ζήσαμε ποτέ
σ' ανασαίνω
άπληστα
αλλά και χωρίς επίγνωση
οσφρητικά σ' αναγνωρίζω
πέρα για πέρα
στα κύτταρά μου
εγγράφεσαι διακαής
και γήινη
στη γλώσσα μου
έτσι που να μπορώ
να σε παραφράζω
να σε ερμηνεύω
να σε  δημιουργώ ξανά
στα πιο βαθιά μου κέντρα
ολοδική μου
ως σε οσμίζομαι
η σάρκα μου
στη σάρκα σου
και στα χείλη απόλυτη
μεστή
γεύση αέρινη
αλλά και συμπαγής
γυμνό μέταλλο
ακονισμένη αφή
ρουφάω όλη σου την ουσία
μέσα μου επίμονα
θέλω με πόνο
και με γλυκό σπασμό
χάνω τον κόσμο
ο μυελός
εκρήγνυται
ξανά και πάλι
σαν να μη σε χόρτασα
μεσημέρι και απόγευμα
πώς σκοτείνιασε έτσι
δεν μπορώ
θέλω να δω
μέσα στα μάτια σου
μόνο έτσι
υπάρχει ελπίδα
να καταλάβω τη γεύση σου
ψηλαφίζω τα χείλη που διαγράφονται
πόσο εσύ
δεν θα μπορούσε να είναι
τίποτε άλλο
βάλε πάνω μου
το χέρι σου
άγγιξέ με
στο δρόμο
στ' αυτοκίνητο
στιγμές ολότελα στο απόλυτο
αληθινά

όλα τ' άλλα

φαντάζουνε λίγα
γι' αυτό πιάσε με
σφίξε με
κλείσε με
μη με αφήνεις
ποτέ να μένω
ούτε λεπτό
έξω από εσένα