Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πάρε

Πώς
πώς να κρατήσω θε μου
πώς να μην πέσω
παρασέροντάς σε
πάνω σε κοφτερές έριδες
ματώνοντας
κι όσο δε φαίνεται\
τόσοτοχειρότερο
αδικώντας
ποιος μπορεί να ζητά
και για πόσο
ο δρόμος ανηφόρα
κι η ανάσα
δεν φτάνει
ένας κόμπος
που σφίγγεται
και το νερό
δεν φτάνει
αυτή η δίψα
δεν σβήνει
άνοιξε τα παράθυρα
κρυώνω
θέλω να βγω να πονέσω
τιμωρώντας
αυτό το λίγο
που γίνεται σαν ένας
βρόχος
- γιατί να υποφέρεις
- γιατί σ αγαπώ
δε χρειάζεται να στο λέω
στο δίνω
κι εσύ παίρνεις
κι εγώ μένω πίσω
με σπρώχνεις
σαν να θέλεις
να με γυρίσεις πίσω
όπου δεν θέλω να είμαι
όπου έφυγα
σεθέλωεδώ, διάολε
δεν με νοιάζει πώς και τι
αλλά να είσαι εδώ
ναμαγαπάς
μη μ' αγνοείς
στα δίνω όλα
έλα και πάρτα \
δε ζήτησα κάτι άλλο
μόνο έλα
για το θεό
το στόμα μου
στέγνωσε πια
\φίλα με
γιανασωθείς
κιεγώ
να ξεδιψάσω

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα