Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εμείς

Το βράδυ
κάπου
όλοι θα βρεθούμε
φιλιά κι ευχές
και του χρόνου
με υγεία
κάποιες μέρες
αγαπώ
ως και το δρόμο
για τη δουλειά
τα μαγαζιά
τον καφέ μου
ακόμα
τη συννεφιά
εκείνο που δεν ξέρεις
ίσως μέσα σ' όλα
είναι πως κρατάω 
ως και τους ήχους 
τα βήματά σου
το νερό 
που κυλάει
και την πετσέτα
που απλώνεις
το γαλάκτωμα τη σκιά
κι όλα αυτά που λεν
"γυναίκα"
κατάκτησέ με 
στο σπίτι
όλα δικά σου
τα ανοίγω
να μη ρωτάς
τι θα μου πάρεις 
να μη ρωτάς
το τι και πώς
όλα 
εδώ και τώρα
τώρα δυο χρόνια
είναι δικά σου
έχουν για πάντα
το άρωμά σου
το σχήμα σου
τις αντηχήσεις σου 
ως κι η σιωπή σου
πάνω στους τοίχους
πέφτει σαν φως 
του δειλινού\
κι όλοι οι δρόμοι 
γύρω γύρω 
ξέρουν μονάχα
μόνο εσένα
για αυτό απόψε
αν μπορούμε
αν γίνεται
αν καταφέρουμε
να κάνουμε μια ευχή
όχι με λόγια
αλλά στο σώμα
πουείναιδικόμου
πουείναιδικόσου
και όλα όσα
είναι τριγύρω
να ενωθούνε
έλα απόψε
σε ένα σώμα
που θα γιορτάζει
την κάθεμέρα
τον κάθεχρόνο
αυτόν που φεύγει
αυτόνπου μένει
σαν πεταλούδα
που είναι κρυμμένη
μες τη ντουλάπα
και περιμένει
να διπλώσω τα ρούχασου
να σουζεστάνω
δυομέτρατόπο
επάνω σου
να ξαναζήσω
αυτηχρονιά 
θα ναι δική μας
ναι στο υπόσχομαι
και σου τολέω
αλλά ακόμα περισσότερο
δεν σου το λέω
δεν σου το γράφω
μονάχα μέσα
στην αγκαλιά σου
εκεί αρχίζει
εκεί θα δεις
εκεί εμείς
όλα εμείς

Κλείνοντας τη χρονιά με μια ελαφριά ερωτικογλυκανάλατηδιάθεση. Με λόγια και, κυρίως, με τα έργα του έρωτα. Με συγκινήσεις, μικρές και μεγάλες, στιγμές, χαρές και λύπες, βέβαια, αλλά κυρίως: με την αγάπη που μπορεί όλα να τα γλυκάνει, να μας κάνει καλύτερους, αληθινούς, τρυφερούς εραστές, συντρόφους, γυναίκα και άντρα, όπως θα πρεπε να είναι, το  ένα και αξεδιάλυτο, το ανεξήγητο, ο μόνος τρόπος να εκφραστεί η ψυχή έξω από χρόνο, τόπο και κάθε όριο.

 




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις