Αναδρομικά

Ίσως

να έχουμε περπατήσει

στους ίδιους δρόμους

ίσως κάπου

διασταυρωθήκαμε

πάνω κάτω

στην Πατησίων

Φωκίωνος

βόλτες, 

δήθεν εξεγερμένη 

εκ του ασφαλούς αλητεία

γρήγορα σπίτι

που ήσουνα;

τι ώρα είναι αυτή;

να κρύψουμε τα τσιγάρα

κι αυτή η μάνα 

μπορεί  να ψάχνει 

το σακίδιο

δεν ξέρεις

άντε στη στενή πολυθρόνα- κρεβάτι

κι αυτός ο ύπνος

στριμωγμένος

σαν την εφηβεία

και το σώμα

να μην αγγίξεις

να μη λεκιάσεις 

τα σεντόνια

τα γελοία 

παππουδίστικα εσώρουχα

πώς να μη θες να κρυφτείς

όταν φανέρωσες τη μίζερη

γύμνια σου

τρέμοντας- όχι από το κρύο- 

ένα βράδυ στην Ερεσού

ίσως πάλι και

να μην ανταλλάξαμε ποτέ

ούτε μια τυχαία ματιά

μετά το σχόλασμα

εγώ πολύ πιο κάτω

Σουρμελή και Αχαρνών

κι εσύ 15ο στην Κυψέλη

πόσες πιθανότητες 

άραγε

και στο χορό του σχολείου

Disco Quinta

ποτισμένη με ιδρώτα

αλκοόλ και κάπνα

που πήγαν οι συμμαθητές

που πετάξαμε όλοι

πώς πετάξαμε τόσα και τόσα

χρόνια 

και να σήμερα ξανά

διασχίζουμε κι ακολουθώ 

κι απομυζώ 

την κάθε σου ενθύμηση

ω, μη λες 

πως δεν θυμάσαι

γιατί βλέπω

πολύ καλά

μέσα σου όλα ζουν

περιμένουν

την κατάλληλη στιγμή

η μνήμη

το βλέπω, 

στα υγρά μάτια σου

όχι, δε λέω,

όχι από ανόητη συγκίνηση

αλλά με μια πικρή γλύκα

έναν μικρό μορφασμό

και μια ρυτίδα

θες γέλιου, θες λίγο θλιμμένη

άσε με να σκύψω

να κοιτάξω πίσω

όχι πως θέλω να γυρίσω

μόνο που θέλω 

έτσι αναδρομικά

όσο δεν σ' έζησα

έτσι με μιας

να σε ξαναζήσω

Απόψε, ένα από τα πιο γλυκανάλατα αλλά και χαρακτηριστικά χιτ της ανέμελης χαζοχαρουμενιάς των 80'ς, που τόσο όμως μας αρέσει, αδέρφια, γιατί είναι κάτι από εμάς