Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Play

Ο ουρανός\
φλέγεται μου είπανε
βγήκα και
πήρα ν ' ακολουθώ
τα βήματά μου
θέλω να μ 'αγαπάς
το πιο σίγουρο
απ' όλα
μια στοίβα χαρτιά
όλα ένα γύρω
θέλω να τα πετάξω
και να βγω
να δραπετεύσω
απ' το παράθυρο
είδα τα μάτια σου
να υγραίνονται
όχι από λύπη
τα είδα να αντανακλούν
όλα αυτά
τα χαμένα
που αναζητάς
και δεν μπορώ
τίποτα άλλο
παρά να σ' αγαπώ
χα,. δεν σε πιστεύω
τι νομίζεις
ότι έχεις κάνει
'εβγαλες βόλτα
τα πιο καλά σου φωνήεντα
τα παιδιά μου
τ' αφήνω να ψηλώνουν
\και να με γελούν
μόνο να μ'αγαπάς
κράτα, κράτα
στο δρόμο \
είναι τόσο τρομαχτικά
μα και στο δωμάτιο
ευτυχώς
ακούω τα παιδιά
ξαναβρίσκω στο πατάρι
τα παλιακά παιχνίδια
μάνα, μην τα πετάξεις
αυτά τα τσίγκινα
τα παλιοπλαστικά
δεν τα χάρηκες ποτέ αρκετά
ως το παιχνδι να ήντανε
κάτι απαγορευμένο
ξέρεις, η χαρ΄
κάτι ξένο απροσδιόριστο
απροσδόκητο
πάρτο
[πες ευχαριστώ]
σου λέω
ποτέ\
ποτέ δε ζήτησα τίποτα
τώρα έρχομαι
και στα ζητάω όλα με μιας
κράτα, κοίτα
έλα για το θεό
να παίξουμε
όσο δεν παίξαμε π[οτέ
αυτό το 'ενα παιχνίδι
που 'έχεις μια ζωή
μόνο
insert coin
play


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα