Κήπος

Χθες το βράδυ
καθίσαμε
κι ήμασταν
μ' αυτή τη θέρμη
κι αυτή τη γλυκιά
χαλαρότητα
των γυναικών
και των αντρών
που χαίρονται
να μοιράζονται
ένα στη μέση
όλα στη μέση
στον καναπέ
το βλέμμα σου
με ζέστανε
το άγγιγμα \
μας βλέπουν
το ξέρω
τι να κρύψεις;
από τι να κρυφτείς;
άλλοι περνάνε
κι αφήνουν ένα
παγερό τίποτα
τόση ζεστασιά
δεν χρειάζεται
να δικαιολογηθεί
απλά
διαχέεται
έλα κάθισε δίπλα μου
αγαπώ τόσο αυτά τα μάτια
ήθελα
τόσο πολύ
τα χείλη σου
έτσι να τα αγγίξω απαλά
να προκαλέσω
ακόμα περισσότερο
αυτή τη θύελλα
που μαίνεται μέσα
ξέρω ότι
δεν είναι αρκετό
όχι γιατί υπάρχει το λίγο
αλλά γιατί πρέπει
να πετάμε το πολύ
πώς γίνεται
να το αφήσεις έξω
από την πόρτα
γυρνώ, διάολε
και μαθαίνω στο σώμα μου
να περιφέρεται
στο χώρο
κλείνω τα μάτια
είσαι μέσα μου
είναι μέσα σου
κάθε δικό μου
ελάχιστο ψίγμα
ακόμα
κι αν με σκορπίζανε
ακόμα κι αν
δεν έμενε τίποτα πίσω
παρά η ιδέα μου
ξέρω πως θα γινόμουν
ένα με την άμμο
που θα χάραζες με το πόδι σου
ξέρω πως θα ανέμιζα
το μαντήλι σου
να τυλιχτείς μαζί μου πιο σφιχτά
ξέρω πως
θα χανόμασταν
στον ίδιο ορίζοντα
όχι,
δεν σ αγαπώ απελπισμένα
σ' αγαπώ
με το πιο ζεστό μου φως
με την πιο ένθερμη αφή μου
με το πιο ζωικό μου σθένος
με τα πιο ζωηρά μου σχήματα
τα δάχτυλά μου
είναι ο εξάντας σου
το στόμα μου
ηπνοήκαιτοπέρασμα
τα άκρα μου\
τακλαδιάκαιτοφύλλωμάσου
οι καρποί σου
ταδικάμουγεννήματα
κι όλα αυτά, φαντάσου,
μέσα σ' έναν μικρό
κήπο
που είναι
όλος δικός μας
μονάχα για ν' ανθίζεις
ελεύθερα
καρδιά μου