Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σκύλος

δεν ξέρω τι
με κρατάει
τα πόδια μου
καρφώνονται
χάνω όλο το αίμα
και το μυαλό σκορπίζεται
μια πολύπλοκη εξίσωση
τι δίνεις τι παίρνεις
μια παράλογη παρόρμηση
να διψάς και να φτύνεις
μέσα στο ποτήρι
χάνω τα πάντα
μ' ένα καδρόνι
γκρεμίζω το σπίτι
σπάω τα ποτήρια
διαλύω τα έπιπλα
κι έπειτα λέει
μένω μόνος
σ' έναν κενό και κρύο
χώρο
έχει αρχίσει και νυχτώνει
τα φώτα σβηστά
όλα σβήνουνε
καιδενέχω το κουράγιο
ούτε ένα δάκρυ
ως κιαυτό ακόμα
το καθαρτήριο
δενέρχεται
συνειδητοποιώ πως
δεν πρόκειται να έρθει
κανείς
θα μείνω στο έρημο δωμάτιο γιαπάντα
η γάτα μόνο
θα γλύφει παίζει με τα σπασμένα
ύστερα κι αυτή
μ'  ένα σάλτο θα χαθεί\
με όση δύναμη μου μένει
καιτον αέρα που μπορώ
να μαζέψω στο σκισμένο στήθος μου
σου φωνάζω
κιη φωνή μου βγαίνει παράταιρη
στριγκιά και παράφωνη
σε μια ύστατη προσπάθεια
αρπάζω τις μπαλαρίνες σου
με όλες μου τις αισθήσεις
συγκεντρωμένες
σε ένα αντικείμενο
σαν το σκύλο
που οσμίζεται
κι αμέσως ξέρει
πού θα βρει
ένα χέρι αγαπημένο
ένα χάδι
και τη ζεστή γωνιά του
να πάει νακρυφτεί
καιναγλύφει
τις πληγές του

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά