Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σκύλος

δεν ξέρω τι
με κρατάει
τα πόδια μου
καρφώνονται
χάνω όλο το αίμα
και το μυαλό σκορπίζεται
μια πολύπλοκη εξίσωση
τι δίνεις τι παίρνεις
μια παράλογη παρόρμηση
να διψάς και να φτύνεις
μέσα στο ποτήρι
χάνω τα πάντα
μ' ένα καδρόνι
γκρεμίζω το σπίτι
σπάω τα ποτήρια
διαλύω τα έπιπλα
κι έπειτα λέει
μένω μόνος
σ' έναν κενό και κρύο
χώρο
έχει αρχίσει και νυχτώνει
τα φώτα σβηστά
όλα σβήνουνε
καιδενέχω το κουράγιο
ούτε ένα δάκρυ
ως κιαυτό ακόμα
το καθαρτήριο
δενέρχεται
συνειδητοποιώ πως
δεν πρόκειται να έρθει
κανείς
θα μείνω στο έρημο δωμάτιο γιαπάντα
η γάτα μόνο
θα γλύφει παίζει με τα σπασμένα
ύστερα κι αυτή
μ'  ένα σάλτο θα χαθεί\
με όση δύναμη μου μένει
καιτον αέρα που μπορώ
να μαζέψω στο σκισμένο στήθος μου
σου φωνάζω
κιη φωνή μου βγαίνει παράταιρη
στριγκιά και παράφωνη
σε μια ύστατη προσπάθεια
αρπάζω τις μπαλαρίνες σου
με όλες μου τις αισθήσεις
συγκεντρωμένες
σε ένα αντικείμενο
σαν το σκύλο
που οσμίζεται
κι αμέσως ξέρει
πού θα βρει
ένα χέρι αγαπημένο
ένα χάδι
και τη ζεστή γωνιά του
να πάει νακρυφτεί
καιναγλύφει
τις πληγές του

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά