Τα μετέωρα

Περπατούσα
το άλλο απόγευμα
κάπου είχα
αφαιρεθεί
κι είδα ένα
μετέωρο
άφησε πίσω
μια λευκή γραμμή
στιγμιαία
σαν εκκένωση
καιλαμβάνονταςυπόψη
ότι αυτό που βλέπουμε
έχει ήδη συμβεί
απλώς εμείς, εγώ
όπως πάντα με καθυστέρηση
μέχρι να καταλάβεις
αυτό έχει περάσει
σαν μια στιγμιαία ουλή
που επουλώνεται πάραυτα
όλα αυτά που συμβαίνουν
αδιόρατα
δεν τα βλέπει κανείς
μόνο εγώ
έχω το χάρισμα και την κατάρα\
τα νιώθω όλα
με το σώμα
υποδόρια
χτυπώ με το κεφάλι μου
στις γωνίες
πέφτω με έκπληξη
τα μάτια μου καίνε
το μυαλό μου διαστέλλεται
να πάμε πάλι
σ 'εκείνη την αμμουδιά
βότσαλο, χαλίκι, πέτρα
δεν θυμάμαι κάποια πράγματα
όλα τα θυμάμαι
όλα χαράζονται βαθιά
όπως και συ
και το ξέρεις
εντάξει
χαλάρωσε
όλα είναι εντάξει
σε περιμένω και...
ας μην το πω καλύτερα
τα φοβάμαι αυτά
τα μετέωρα
μ' ένα κλείσιμο του ματιού
κι όλα έχουν περάσει
όλοι περάσανε
ήμαι πάλι λέει
σ' ένα αμφιθέατρο
κάνει κρύο
και σκοτεινιάζει
και τότε σε βλέπω
που με περιμένεις στο βάθος
χαμογελώντας με τα μάτια
πάμε μια βόλτα
ας περάσουν οι μέρες\
ας είμαστε καλά
όπως είμαστε
και μη με ρωτάς
γιατί σε κοιτάζω
γιατί γράφω
γιατί υπάρχω
μη ρωτάς πια
μόνο άσεμε
να ζήσω
βαθιαμέσασου
να προχωρώ τυφλά
και με εμπιστοσύνη\
με ένστιχτο απόλυτο
στο δικό σου δρόμο
να κατεβαίνω
στα σκοτεινά μονοπάτια
και ν' αφήνω
κομμάτια από μένα\
αναμιγμένα
κομμάτια από σένα
να με εκβάλεις
και ξανά με πείσμα
με άγριο πόθο
να ψάχνω κάθε φορά
το ίδιο πέρασμα
κάθε φορά
διαφορετικό\
μοναδικό
ξανά
να σε ανακαλύπτω
και ν' απλώνω ρίζες
σε σένα