Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πορτοκάλι

Πορτοκάλι
στο στόμα μου
γεύομαι
το γλυκό και το παράδοξο
ο δρόμος ανοίγεται
θα κατεβαίνω
θα έρχεσαι
με το κρύο
στα φύλλα οι χυμοί σου
εκρήγνυμαι
καταπίνω λαίμαργα
με τη γλώσσα
με τα χέρια
κολλάω επάνω σου
κάτω από τα ρούχα
με μια κίνηση
σ 'ελευθερώνω
κι ελευθερώνομαι\
να σε κυριέψω
στο απόλυτο του έχει
δεν γίνεται δεν είναι
στο σώμα μου
πώς
να χωρέσω
την εικόνα
\κατοπτρίζεις
μέσα μου
επάνω μου
τέλεια προσαρμοσμένα μέλη
πόδια πεπλεγμένα
ανακάτεψε τα μαλλιά μου\
επέκτεινέ με
δώσε μου το δικό σου σχήμα
με τα χέρια
με το στόμα
δώσε μου
δενέχωσώμα
παράτοσώμαπουπονάω
επάνω μου
σβήσε κάθε άλλη αίσθηση\
α. ως να πεθαίνω
πάρε μου την ανάσα
δες με αν μπορείς
γίνομαι τόξο
το αίμα μου
αναβλύζει\ χαρούμενα
τέλοςκιαρχήκαιλύτρωση
κι άλλο ακόμα
παράτεινέ με
υπέρτατο'  όριο
σχεδόν στο σύνορο
του ανυπόφερτου
υπάρχει και δεν υπάρχει
κράτησέ με αγκαλιά
μόλις επέστρεψα
στα όριά ξανά του εαυτού
που δεν μου αρκεί\
και δε μου φτάνει
παρά μονάχα όταν
διαλύεται σε σένα





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά