Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πορτοκάλι

Πορτοκάλι
στο στόμα μου
γεύομαι
το γλυκό και το παράδοξο
ο δρόμος ανοίγεται
θα κατεβαίνω
θα έρχεσαι
με το κρύο
στα φύλλα οι χυμοί σου
εκρήγνυμαι
καταπίνω λαίμαργα
με τη γλώσσα
με τα χέρια
κολλάω επάνω σου
κάτω από τα ρούχα
με μια κίνηση
σ 'ελευθερώνω
κι ελευθερώνομαι\
να σε κυριέψω
στο απόλυτο του έχει
δεν γίνεται δεν είναι
στο σώμα μου
πώς
να χωρέσω
την εικόνα
\κατοπτρίζεις
μέσα μου
επάνω μου
τέλεια προσαρμοσμένα μέλη
πόδια πεπλεγμένα
ανακάτεψε τα μαλλιά μου\
επέκτεινέ με
δώσε μου το δικό σου σχήμα
με τα χέρια
με το στόμα
δώσε μου
δενέχωσώμα
παράτοσώμαπουπονάω
επάνω μου
σβήσε κάθε άλλη αίσθηση\
α. ως να πεθαίνω
πάρε μου την ανάσα
δες με αν μπορείς
γίνομαι τόξο
το αίμα μου
αναβλύζει\ χαρούμενα
τέλοςκιαρχήκαιλύτρωση
κι άλλο ακόμα
παράτεινέ με
υπέρτατο'  όριο
σχεδόν στο σύνορο
του ανυπόφερτου
υπάρχει και δεν υπάρχει
κράτησέ με αγκαλιά
μόλις επέστρεψα
στα όριά ξανά του εαυτού
που δεν μου αρκεί\
και δε μου φτάνει
παρά μονάχα όταν
διαλύεται σε σένα





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα