Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πορτοκάλι

Πορτοκάλι
στο στόμα μου
γεύομαι
το γλυκό και το παράδοξο
ο δρόμος ανοίγεται
θα κατεβαίνω
θα έρχεσαι
με το κρύο
στα φύλλα οι χυμοί σου
εκρήγνυμαι
καταπίνω λαίμαργα
με τη γλώσσα
με τα χέρια
κολλάω επάνω σου
κάτω από τα ρούχα
με μια κίνηση
σ 'ελευθερώνω
κι ελευθερώνομαι\
να σε κυριέψω
στο απόλυτο του έχει
δεν γίνεται δεν είναι
στο σώμα μου
πώς
να χωρέσω
την εικόνα
\κατοπτρίζεις
μέσα μου
επάνω μου
τέλεια προσαρμοσμένα μέλη
πόδια πεπλεγμένα
ανακάτεψε τα μαλλιά μου\
επέκτεινέ με
δώσε μου το δικό σου σχήμα
με τα χέρια
με το στόμα
δώσε μου
δενέχωσώμα
παράτοσώμαπουπονάω
επάνω μου
σβήσε κάθε άλλη αίσθηση\
α. ως να πεθαίνω
πάρε μου την ανάσα
δες με αν μπορείς
γίνομαι τόξο
το αίμα μου
αναβλύζει\ χαρούμενα
τέλοςκιαρχήκαιλύτρωση
κι άλλο ακόμα
παράτεινέ με
υπέρτατο'  όριο
σχεδόν στο σύνορο
του ανυπόφερτου
υπάρχει και δεν υπάρχει
κράτησέ με αγκαλιά
μόλις επέστρεψα
στα όριά ξανά του εαυτού
που δεν μου αρκεί\
και δε μου φτάνει
παρά μονάχα όταν
διαλύεται σε σένα





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά