Δική μου

Να καθίσουμε στο τραπέζι

ή όπως όταν δεν είχαμε

στο πάτωμα

όχι πολλά

μόνο να φτιάξω κάτι

επειδή είσαι εσύ

δεν είναι ευφάνταστη κουζίνα

η πρώτη ύλη

αγάπη

ναι

κι ας κοροϊδεύουν

δεν με πειράζει

όταν δίνεις

έχεις

τα λίγα πράγματα

ας αφήσουμε χώρο

περισσότερο για εμάς

η μοναξιά αντηχεί

από τοίχο σε τοίχο

σκεπάζει με το κρύο

σαν την υγρασία

στα τζάμια

τα καλύπτει όλα

έλα για το θεό

πώς μπορεί και ζει κανείς 

στο κρύο

ατενίζοντας το αδειανό

θα δεις

κρέμασα και τα κουρτινάκια

κι ό,τι άλλο 

αρκεί να είναι δικό σου

είμαι χαρούμενος

να φτιάχνω τα πράγματα

που θα μπορούσαν 

να  μας κρατήσουν εδώ 

πρώτα θέλω να βγούμε έξω

θέλω μέσα από την 

ελαφρά ζάλη

να σπουδάσω πάλι

τα μάτια σου

στο χρώμα του μελιού

αν ήξερα καλύτερα

από γεύσεις...

αλλά δεν χρειάζεται

δεν θέλω να πεις 

άλλα από αυτά 

που βλέπω

στην έκφρασή σου

στο βάθος τους

σαν φιλόξενος κόλπος

με αφήνουνε 

και προσορμίζω

και  μπορώ

μπορώ

να τα κοιτάζω

να βυθίζομαι 

θεληματικά

και να χάνομαι 

με ηδονή ανείπωτη

στις ρυτίδες του γέλιου

όταν παίρνουν και γλυκαίνουν

ακόμα πιο πολύ

κάποτε ξέρεις πως

κρυβόσουν

δανειζόσουν την 

εξεζητημένη έκφραση

επώνυμων οίκων 

υπαινικτικά

εξετάζοντας τα πρόσωπα

το χώρο

τις ωραίες πόζες

στυλιζαρισμένa

τώρα σου φαίνεται τόσο ξένη
εικόνα του χθες

κοίταξέ με λοιπόν

όσο πιο βαθιά μπορείς

δεν θα στρέψω αλλού

θα μείνω εκεί

για τώρα και για πάντα

ποτέ να μην

πάψουν να διαχέουν πάνω μου

και μέσα μου

το γλυκύ των μελίσταγμα

αν ποτέ σκληρά

και άνυδρα

στραφούν επάνω μου

όχι 

δενθέλωούτεωςσκέψη

και στο σκοτάδι της κλίνης

άσε με μόνο

να τα φιλώ 

να τα φιλώ

και δική μου έλα γίνε

όπως ποτέ μέχρι τώρα