Μεσααποσένα

Κατηφορίζοντας
το δρόμο
με τη μηχανή
λιγοστή η κίνηση
στο κέντρο
όλοι συνωθούμενοι
όχι χαρούμενοι
χαρτιά περιτυλίγματος
τα βλέπω ήδη
ξεσκισμένα χρόνια πολλά
σε μισογεμάτους κάδους
κατάρα μεγάλη
να βλέπεις μπροστά
κατεβαίνω το δρόμο
νομίζοντας πως
διασχίζω μια τομή
μια χρονική σχάση
παρατηρώντας
σα να μην πατώ
κάποιες μέρες
σαν να μην ορίζω το σώμα
που με κουβαλά
οι ακτίνες των τροχών
τέμνουν τον ορίζοντα
επιπλέω μέσα σ' ένα συνεχές
που δεν με περιέχει\
κάθε πρωί
κοιτάζω μακριά στο νότο
σήμερα
ένας λαμπρός ήλιος
έβλεπε ακριβώς επάνω σου
επάνω σου
θα σκύψω με τα μάτια κλειστά
με κομμένη ανάσα
έβλεπα σε όνειρο
εμείς ταξιδεύοντας
ο ένας πιάνει τον άλλο
όχι μην το κάνεις
άφησέ με
στο χέρι μου η αίσθηση
πλήρης, ζεστή
να σε καίω
θέλω μόνο να μπορώ\
να μη χάνω πάλι
το θάρρος
να μη μένω μετέωρος
στο μέσα και το έξω σου
να κυριεύω με όλους μου
τους μυς
αυτό το χάος
που ανοίγεται
ηδονή και έρεβος
έκσταση κι αρχαίος φόβος
οδήγησέ με
όπως κάνεις
μόνο εσύ το μπορείς
εδώ και καιρό πια
το κορμί σου
είναι το πέρασμα
να μπορέσω να διαβώ
κι ως μουδίνεσαι
ναμηνυπάρχει πια κενό
μονάχα ένα
αξεδιάλυτο\
ποτέ να μην τελείωνε
ποτέ
χάνω το βήμαμουστονξύπνιο
ταρακούνησέ με
θέλω να ξυπνήσω
να πολεμήσω
με όλη μου την εξάρτυση
να ξεψυχούσα μια φορά
στην αγκαλιά σου
να μην ξυπνήσω ξανά
στον κόσμο τούτο
παρά μόνο
αν είναι
με σένα
σε ένα σώμα
ναμηντονιώθωπιά
παράμέσααπόσένα