πύλες

δεν είναι
το ξέρεις
δεν είναι πως φοβάμαι
δεν είναι πως
και το σκοτάδι ακόμα συνηθίζεται
να πέφτεις όχι
από τη μεριά του τοίχου
είναι κρύα εκεί
και δεν μπορώ βλέπεις
δεν μου επιτρέπεται
να σου ζεστάνω τα χέρια
και τα πόδια
τα χνώτα μου
επάνω στο τζάμι
ένα θολό περίγραμμα
περιφέρεται
γύρω απ' το κρεβάτι
το σκυλί κοιμάται και γρυλίζει
η γάτα πηδά
επάνω στην κουβέρτα
ο δρόμος σιωπά
ένα ψιλόβροχο
διαπερνά τον τοίχο
διαπερνά
τους βραδινούς επισκέπτες
δεν σ αφήνουν να κοιμηθείς
το κάθε τι ζητά
κάτι δικό σου
είχα μια τέτοια παρόρμηση
ομολογώ κι ας κριθώ
ν' ανοίξω το συρτάρι
να πάρω στα χέρια
το μικρό σου ρούχο
του ύπνου
αφή και όσφρηση και γεύση
αν το μπορείς μια φορά
παλεύοντας
ένα μη-σώμα
ενώ έξω έπαιρνε πια
να χαράζει
ήτανε και δεν ήτανε όνειρο
πρέπει τώρα να σηκωθείς
να βάλεις τα ρούχα
πίσω διπλωμένα
να τακτοποιήσεις
αυτή την εκκρεμή ανάγκη
την ηδονή που παγιδεύεται
προς τα μέσα
είναι αμαρτία
αμαρτία να μην δίνεις
να μην μοιράζεσαι
να κρατάς για τον εαυτό σου
πρέπει να σηκωθούμε
άλλη μιαμέρα
που
θα σπρώξουμε πίσω
κάθε επίφοβη ανάγκη\
κάθε σκέψη που ξετυλίγεται
ξεδιάντροπα
καικυκλώνει ύπουλα
το σώμα που σπαράσσεται
το κλειδί
στην πόρτα
απαραβίαστα σύνορα
έλα απόψε τώρα
πριν μετά ύστερα
βάλε μου φωτιά
άνοιξε όλα τα παράθυρα
κι εγώ γελώντας
θ' σκορπίζω παντού
κεράκια κι ευχές
για λύτρωση
θ' αγαπώ όλο τον κόσμο
δεν θα φοβάμαι
μη μείνω πια μόνος
μόνο έλα
καιπαραβίασε
μια ανοιχτή θύρα
σε περιμένει