Αναπάντεχα

δεν μπορώ

δεν φτάνω

τα βήματά μου

ακολουθούν

προχωρώντας

προς τα μέσα

κάνοντας κύκλους

κλείνω

την πόρτα μου

σωρεύοντας πέτρες

το θερινό ηλιοστάσιο\

στο ημερολόγιο

17:06

κάνε να περάσει

έλα θα στο φιλήσω εγώ

μα δεν το φιλούσε κανείς

στο διάλειμμα

τα παιδιά

θα σας δείξωεγώ

θαδείτεποιοςείμαιμιαμέρα

και περάσανε οι μέρες

και ήρθανε\

περάσαμε πέρα

στο βραδινό ποτάμι

και τα βήματα μας φέρανε

στα στενά της Κυψέλης

σε [περιμένω

κι έρχεσαι

ανοίγω την πόρτα

κι αφήνεις μια χρωματιστή γραμμή

ίσα στην καρδιά μου

να έρχεσαι αγαπημένη

ένα, δύο και τέταρτο. παρά

μα γιατί δεν με καλείς

δεν θέλω

δενμπορώνασακούω

και να μην σ αγγίξω

και να μην έρθω κοντά σου

και να μη με ζεστάνεις

και να μη μυρίσω

την ελαφρά μεθυσμένη ανάσα σου

και να μην αφήσεις απαλά

στα χείλη μου

τα δικά σου στίγματα

τα ψιμύθια του έρωτά σου

κι εγώ να γελάω

και να σου λέω

αναπάντεχα

που τόσο σ αρέσει

ότι, ναι, σ αγαπώ

και αγαπώ

που σ' αγαπώ

αγαπημένε

για σένα

χαμογελώ

έλα πάρε με

μαζί σου
παίξε για μένα
τραγούδησέ μου
αυτό που σου λέω
δικό μου
μόνο δικό μου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο κι ανεπανάληπτο της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Διαβάστε περισσότερα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία

Διαβάστε περισσότερα

κανεις

καλησπερίζω τα μεταίχμια μάτια σου χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; - οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Διαβάστε περισσότερα

Ex Post

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου