Αναπάντεχα

δεν μπορώ

δεν φτάνω

τα βήματά μου

ακολουθούν

προχωρώντας

προς τα μέσα

κάνοντας κύκλους

κλείνω

την πόρτα μου

σωρεύοντας πέτρες

το θερινό ηλιοστάσιο\

στο ημερολόγιο

17:06

17:06 

κάνε να περάσει

έλα θα στο φιλήσω εγώ

μα δεν το φιλούσε κανείς

στο διάλειμμα

τα παιδιά 

θα σας δείξωεγώ

θαδείτεποιοςείμαιμιαμέρα

και περάσανε οι μέρες

και ήρθανε\

περάσαμε πέρα

στο βραδινό ποτάμι

και τα βήματα μας φέρανε

στα στενά της Κυψέλης

σε [περιμένω

κι έρχεσαι

ανοίγω την πόρτα

κι αφήνεις μια χρωματιστή γραμμή

ίσα στην καρδιά μου

να έρχεσαι αγαπημένη

ένα, δύο και τέταρτο. παρά

μα γιατί δεν με καλείς

δεν θέλω

δενμπορώνασακούω

και να μην σ αγγίξω

και να μην έρθω κοντά σου

και να μη με ζεστάνεις

και να μη μυρίσω

την ελαφρά μεθυσμένη ανάσα σου

και να μην αφήσεις απαλά

στα χείλη μου

τα δικά σου στίγματα

τα ψιμύθια του έρωτά σου

κι εγώ να γελάω

και να σου λέω

αναπάντεχα

που τόσο σ αρέσει

ότι, ναι, σ αγαπώ

και αγαπώ

που σ' αγαπώ

αγαπημένε

για σένα 

χαμογελώ

έλα πάρε με

μαζί σου
παίξε για μένα
τραγούδησέ μου
αυτό που σου λέω
δικό μου
μόνο δικό μου