Αυτόπτης

Το φόρεμα
στον καναπέ
κάτω ριγμένο
με βιασύνη
δεν κοιτάζεις
σβήνεις
το φως
μετά
βλέπεις άλλα
αγγίζεις
λεία
επιφάνεια
ολισθηρές αισθήσεις
περπατάς
από ψηλά
αλλιώς
μου τα λεγες
από πάντα
η τσάντα σου
στ' αυτοκίνητο
πηλός
άρωμα
όπως εναλλάσσεις
τα πόδια
στα πεντάλ
αναδύεται
από κάτω
θάλασσα
σήκωσε το φόρεμα
θα βάλω τώρα
το χέρι μου
εδώ
σφιχτά
να κρατάς
όπως απλώνεις
στα κάγκελα
θα έρχομαι
αχόρταγα
ανυπόμονα
η γάτα
στο κρεβάτι
τη διώχνεις
να βυθιστείς αλλά
το σώμα
θυμάται
ζητάει
φωνάζει
κι ακούγεται
στο δρόμο
επίμονες εμμονές μου
θα σας συναντήσω
κι απόψε
θα σας αναζητήσω
στα πιο βαθιά
υποφωτισμένα
κουτάκια
εκεί που φυλάω
τη μνήμη
που απλώνω
πάνω σου
και κουβαλάς
την οσμή
απ΄όλα μου
τα θέλω
φυλαγμένα
βαθιά
μέσα σου