Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σοκολάτα

Σοκολάτα
θα σε ξαναβρώ
θα σε γευτώ
ξανά
με λεμόνι
θα σε περιχύσω
έτσι
για να κεντάει λίγο
στη γλώσσα
γλυκό και ξινό
θα σε ξετυλίξω
αργά στην αρχή
λαίμαργα μετά
ξέρω πως
η απόλαυση
δεν βιάζεται
άσε να κυλήσει αργά
νωχελικά
να κατακλύσει
όλους τους κάλυκες
μετά
θα τη βουτήξω
μέσα σ' ένα
αλμυρό  διάλυμα
θα μουσκέψω
τα χείλη μου
αργά και με τη γλώσσα
θα θέλω να κερδίσω
κάθε όριο
που κρύβεται
και μου το φυλάς
ξέρω
για να ξετυλίξω
όλα τα φύλλα
φτάνοντας έπειτα
μέχρι τον πυρήνα
χαμένος οριστικά
μέσα στη φλόγα
ανοίγοντας
ένα νέο μονοπάτι
τόσο γνώριμο
αλλά και αναπάντεχο
μαζί
προσμετρώντας
το πέρας
με κομμένη την ανάσα
φίλα με τώρα
και θα γίνομαι
αυτό που θέλεις
στα χέρια σου
δεν έχω άλλο
τίποτα να ζητήσω
παρά να γίνομαι
το παιχνίδι σου
ναι, παίζουμε σοβαρά
σαν μεγάλα παιδιά
η καμπύλη της μέσης
να με σφίγγεις κι άλλο
έτσι να μένεις
και τώρα και μετά
όσο και να το πω
ό,τι και να γράψω
φτωχό, μισό, αδύναμο
αδύνατον να δικαιολογήσω
με λόγια
το γλυκό, πλήρες
σάρκινο και αέρινο
χαμόγελο
που σε περιγράφει
κοιτώντας πολύ πιο πέρα
απ' όσο ποτέ
θα μπορέσω
να φτάσω
με τα μάτια κλειστά
γλυκά παραδομένη
σοκολάτα μου
δεν θα σε φτάσω ποτέ
ως το τέρμα
πάντα θα φυλάω
ένα κομμάτι
για μετά
κι απ' αυτό
θα γίνονται όλα
ένα ξανά

Back to the 80's yeahhh...





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα