Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σοκολάτα

Σοκολάτα
θα σε ξαναβρώ
θα σε γευτώ
ξανά
με λεμόνι
θα σε περιχύσω
έτσι
για να κεντάει λίγο
στη γλώσσα
γλυκό και ξινό
θα σε ξετυλίξω
αργά στην αρχή
λαίμαργα μετά
ξέρω πως
η απόλαυση
δεν βιάζεται
άσε να κυλήσει αργά
νωχελικά
να κατακλύσει
όλους τους κάλυκες
μετά
θα τη βουτήξω
μέσα σ' ένα
αλμυρό  διάλυμα
θα μουσκέψω
τα χείλη μου
αργά και με τη γλώσσα
θα θέλω να κερδίσω
κάθε όριο
που κρύβεται
και μου το φυλάς
ξέρω
για να ξετυλίξω
όλα τα φύλλα
φτάνοντας έπειτα
μέχρι τον πυρήνα
χαμένος οριστικά
μέσα στη φλόγα
ανοίγοντας
ένα νέο μονοπάτι
τόσο γνώριμο
αλλά και αναπάντεχο
μαζί
προσμετρώντας
το πέρας
με κομμένη την ανάσα
φίλα με τώρα
και θα γίνομαι
αυτό που θέλεις
στα χέρια σου
δεν έχω άλλο
τίποτα να ζητήσω
παρά να γίνομαι
το παιχνίδι σου
ναι, παίζουμε σοβαρά
σαν μεγάλα παιδιά
η καμπύλη της μέσης
να με σφίγγεις κι άλλο
έτσι να μένεις
και τώρα και μετά
όσο και να το πω
ό,τι και να γράψω
φτωχό, μισό, αδύναμο
αδύνατον να δικαιολογήσω
με λόγια
το γλυκό, πλήρες
σάρκινο και αέρινο
χαμόγελο
που σε περιγράφει
κοιτώντας πολύ πιο πέρα
απ' όσο ποτέ
θα μπορέσω
να φτάσω
με τα μάτια κλειστά
γλυκά παραδομένη
σοκολάτα μου
δεν θα σε φτάσω ποτέ
ως το τέρμα
πάντα θα φυλάω
ένα κομμάτι
για μετά
κι απ' αυτό
θα γίνονται όλα
ένα ξανά

Back to the 80's yeahhh...





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά