Περί του όλου

Οι άνθρωποι
δεν πρέπει
να μοιραζόμαστε
το λίγο
πρέπει να ζούμε
ολόκληρη ζωή
ατόφια
ακέραια
μικροί αποχωρισμοί
μια γεύση
απ' όσα
μπορούμε ή
θα μπορούσαμε
να έχουμε
κι όμως
με αυτό
το λίγο
χτίζεται
ολόκληρη ζωή
άλλοι
τα έχουν όλα
δεν τα αναγνωρίζουν
σε άλλους
δεν φτάνει τίποτα
τι χρειάζεται
για να ζήσεις
μια ζωή
που να μην είναι
μισή
απειροελάχιστα
πράγματα
που τα περιέχουν όλα
μια αγκαλιά
ένα άγγιγμα
έρχομαι από πίσω
εκεί που
ετοιμάζεσαι
και σε φιλάω
στο γυμνό σου ώμο
πιάνω με το στόμα μου
να βγάλω ένα αγκάθι
από το πόδι σου
σε κοιτάζω
θαυμάζοντάς σε
κάθε βράδυ
απ΄το μπαλκόνι
όπως γυρνάς
απ' τη δουλειά
αναγνωρίζω
την κάθε μικρή
αλλαγή στο χτένισμά σου
στον τρόπο που κοιτάς
ή στον τόνο της φωνής
ή ακόμα και στις λιγοστές
λέξεις
πιάνω μια
ανεπαίσθητη χροιά
της διάθεσης
ετοιμάζω αδέξια
το τραπέζι
για να
σ' ευχαριστήσω
τακτοποιώ
τα ρούχα σου
για να τα βρεις εδώ
την άλλη φορά
φυλάω τ' αθλητικά σου
μαζί με τα δικά μου
για να πάμε περίπατο
στα μέρη που μας αρέσουν
σ' αγγίζω
όταν οδηγείς
δεν σ 'αφήνω καθόλου
να κλειστείς
σε μια δυσοίωνη σιωπή
αναζητώ το νόημα
πίσω από τις  λέξεις σου
δεν αφήνω τίποτα
να περνάει έτσι
αδιάφορα
γιατί θέλω
να καταλαβαίνω
όλα όσα λες
ή δεν λες
κι όλο αυτό
δεν είναι βασανιστικό
είναι ο τρόπος μου
να πω
θέλω και μπορώ
να είμαι δικός σου
και δικός σου
θα πει
για όλα
και τα απλά
και τα δύσκολα
δεν είναι ευχάριστο
ή δυσάρεστο
είναι το δυσεύρετο
εμείς
μέσα στο αδηφάγο
εγώ του καθενός μας
είναι η βεβαιότητα
πως
και η επόμενη μέρα
θα με βρει
στο πλευρό σου
κι από κοντά
κι από μακριά
όχι επειδή είσαι
αδύναμη
αλλά επειδή είσαι
το δικό μου
ολόκληρο
το θέλω
και το μπορώ μαζί
αν μου δώσεις
το χρόνο σου
ενώνοντάς τον
με τον δικό μου
καλύτερα
όλα τα μπορώ
και προχωρώ
με το δικό σου
στέρεο βήμα
αντανακλώντας
το δικό σου χαμόγελο
μέσα απ' τον άντρα
που - γιατί να μην
τ' ομολογήσω; -  με κάνεις
περήφανα
να είμαι